Insights Investing
เวลา การทบต้น และทุนที่ไม่ใช่ทุนทางการเงิน: สิ่งที่คนวัย 90 ปีสอนเราเกี่ยวกับการสร้างมูลค่าในระยะยาว
พอดแคสต์ · ฟัง (22 นาที)
Don't Live to 93: The Asset 90-Year-Olds Say You Misprice | Value Investing
สารบัญ
- บทสรุปผู้บริหาร
- มุมมองมหภาค: เวลาในฐานะสินทรัพย์ที่ไม่สามารถสร้างทดแทนได้อย่างแท้จริง
- คูเมืองทางเศรษฐกิจของจิตใจ: ทุนทางสังคม จุดมุ่งหมาย และการหลีกเลี่ยงการปลีกตัว
- ส่วนเผื่อความปลอดภัยและการบริหารความเสี่ยง: ความกังวล การตรวจพบแต่เนิ่นๆ และความยั่งยืนของความสัมพันธ์
- ความกังวลในฐานะแรงเสียดทานทางพฤติกรรม
- การตรวจพบความเสี่ยงแต่เนิ่นๆ และการลดความเสี่ยงปลายหาง
- การประเมินความเสี่ยงของความสัมพันธ์ระยะยาว
- การจัดสรรทุนผิดพลาด: อัตตา สินทรัพย์ฉาบฉวย และอรรถประโยชน์ที่แท้จริง
- ตัวเลขสำคัญ
- สิ่งที่จะทำให้เราเปลี่ยนมุมมอง
- เอกสารอ้างอิง
บทสรุปผู้บริหาร
การศึกษาเชิงวิเคราะห์นี้ประเมินข้อค้นพบเชิงคุณภาพด้านพฤติกรรมที่รวบรวมจากผู้สูงอายุวัย 89 ถึง 97 ปีในแวนคูเวอร์ ประเทศแคนาดา โดยนำเรื่องเล่าจากประสบการณ์ตรงเกี่ยวกับเวลา จุดมุ่งหมาย และการบริหารความเสี่ยง มาสกัดเป็นหลักการสำคัญสำหรับการจัดสรรทุนระยะยาว ข้อสรุปหลักของการวิเคราะห์นี้คือ การทบต้นอย่างยั่งยืนและอรรถประโยชน์ส่วนบุคคลขึ้นอยู่กับการบริหารทุนมนุษย์ที่ไม่สามารถสร้างทดแทนได้ ได้แก่ การขจัดแรงเสียดทานทางอารมณ์ เช่น ความกังวล การสร้างและรักษาคูเมืองทางเศรษฐกิจด้านการรู้คิดและสังคมที่ใช้งานอย่างต่อเนื่อง การระบุความเสี่ยงปลายหางในการดำเนินชีวิตตั้งแต่เนิ่นๆ และการให้ความสำคัญกับอรรถประโยชน์ส่วนบุคคลที่แท้จริงมากกว่าการใช้จ่ายเพื่อสถานะที่ฉาบฉวย สำหรับนักลงทุนที่ยึดแนวคิดเน้นคุณค่าและแสวงหากรอบการตัดสินใจที่ยั่งยืน ข้อสังเกตเหล่านี้ตอกย้ำความจำเป็นในการมุ่งเน้นมูลค่าพื้นฐานระยะยาว รักษาส่วนเผื่อความปลอดภัยอย่างเคร่งครัด และหลีกเลี่ยงการจัดสรรทรัพยากรอันมีค่าให้แก่สินทรัพย์ชั่วคราวที่ขับเคลื่อนด้วยอัตตา
มุมมองมหภาค: เวลาในฐานะสินทรัพย์ที่ไม่สามารถสร้างทดแทนได้อย่างแท้จริง
ในการลงทุนเน้นคุณค่าแบบดั้งเดิม การจัดสรรทุนตั้งอยู่บนความคาดหวังว่าเวลาจะเป็นตัวเร่งการทบต้นให้แก่การถือครองกิจการคุณภาพสูง อย่างไรก็ตาม เมื่อประเมินชีวิตในฐานะฐานสินทรัพย์ เวลาจะเปลี่ยนจากตัวแปรที่ยืดหยุ่นได้เป็นข้อจำกัดที่ไม่ผ่อนปรนและไม่สามารถสร้างทดแทนได้ ข้อค้นพบที่รวบรวมจากผู้สูงอายุวัยเก้าสิบปี ซึ่งรวมถึงผู้ให้สัมภาษณ์วัย 97 ปี และคู่สมรสวัย 80 และ 90 ปี เผยให้เห็นว่าสินทรัพย์หลักที่คนรุ่นอายุน้อยบริหารผิดพลาดคือตัวเวลาเอง
คนรุ่นอายุน้อยมักอัดกิจกรรมลงในตารางเวลามากเกินไปและสะสมสิ่งรบกวนสมาธิสมัยใหม่ โดยดำเนินชีวิตภายใต้สมมติฐานโดยนัยว่าความเยาว์วัยจะคงอยู่ไม่สิ้นสุด ดังที่ Albert Champion วัย 97 ปีตั้งข้อสังเกตว่า "เมื่อเรายังหนุ่มสาว เรารู้สึกเหมือนว่าเราจะเป็นหนุ่มสาวตลอดไป" แนวโน้มทางพฤติกรรมนี้ทำให้ผู้คนใช้ขีดความสามารถในการดำเนินชีวิตแต่ละวันจนหมด โดยไม่ได้รับประโยชน์จากสิ่งที่ตนมีอยู่ในปัจจุบัน จากมุมมองการจัดสรรทุน สิ่งนี้สะท้อนถึงการหมุนเวียนสูงและการตระหนักรู้สถานการณ์ต่ำ ก่อให้เกิดกิจกรรมมากแต่ผลตอบแทนที่แท้จริงต่ำ
ในทางตรงกันข้าม การสร้างความมั่งคั่งระยะยาวอาศัยการทบต้นที่มีการหมุนเวียนต่ำและกรอบเวลายาว ซึ่งขับเคลื่อนด้วยวินัยในการพิจารณาต้นทุนค่าเสียโอกาส การอัดกิจกรรมมากเกินไปก่อให้เกิดความวิตกกังวลแฝงและแรงเสียดทาน ความซับซ้อนของเทคโนโลยีสมัยใหม่และการเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว เช่น ปัญญาประดิษฐ์ เพิ่มการกระตุ้นที่มากเกินไป ขณะที่รูปแบบการดำเนินชีวิตที่เรียบง่ายกว่าและมุ่งเน้นการอยู่กับปัจจุบันก่อให้เกิดแรงเสียดทานต่ำกว่ามาก
นอกจากนี้ อายุที่มากขึ้นยังเผยให้เห็นความเป็นจริงอันชัดเจนเกี่ยวกับอรรถประโยชน์ส่วนบุคคลและการจัดสรรทรัพยากร ผู้ให้สัมภาษณ์หญิงวัย 93 ปีแยกแยะอย่างชัดเจนระหว่างการมีชีวิตอยู่จนถึงวัยชราอย่างยิ่งกับการมีส่วนร่วมสร้างประโยชน์ให้แก่สภาพแวดล้อมของตน โดยตั้งข้อสังเกตว่า "ฉันคิดว่าคนเราไม่ควรอยู่ถึง 92 ปี เรากำลังใช้พื้นที่และอาหาร แต่ไม่ได้สร้างประโยชน์มากนัก" อายุยืนโดยปราศจากอรรถประโยชน์จากการทำหน้าที่ทำให้ผลตอบแทนส่วนเพิ่มลดลง การรักษามูลค่าที่แท้จริงจำเป็นต้องคงการมีส่วนร่วมอย่างกระตือรือร้น แทนที่จะยอมอยู่กับการสะสมอย่างเฉื่อยชา
คูเมืองทางเศรษฐกิจของจิตใจ: ทุนทางสังคม จุดมุ่งหมาย และการหลีกเลี่ยงการปลีกตัว
หลักการสำคัญของการวิเคราะห์ปัจจัยพื้นฐานคือการประเมินความทนทานของคูเมืองทางเศรษฐกิจต่อพลวัตการแข่งขันและความเสื่อมถอยเชิงโครงสร้าง เมื่อนำมาใช้กับทุนมนุษย์ คูเมืองทางเศรษฐกิจในการดำเนินชีวิตของแต่ละคนประกอบด้วยกิจวัตรประจำวัน ปฏิสัมพันธ์ทางสังคม และกิจกรรมด้านการรู้คิดที่ป้องกันความเสื่อมถอยทางจิตใจและร่างกาย ผู้ให้สัมภาษณ์วัยเก้าสิบปีตั้งข้อสังเกตว่า ผู้คนมีอายุตามปฏิทินเท่ากันได้ แต่มีอัตราความเสื่อมถอยในการดำเนินชีวิตแตกต่างกันอย่างมาก โดยระบุว่าอาจพบคนที่ "84 แต่ยังหนุ่มสาว" อยู่เคียงข้างคนที่ "84 แต่แก่ชรา"
รูปแบบความล้มเหลวหลักที่ระบุในช่วงปลายชีวิตคือการปลีกตัวอย่างเฉื่อยชา เมื่อผู้คนเก็บตัวอยู่ในห้อง ดูโทรทัศน์อย่างต่อเนื่อง ขาดมื้ออาหาร และถอนตัวจากปฏิสัมพันธ์ทางกาย จิตใจ และสังคม อัตราความเสื่อมถอยส่วนบุคคลจะเร่งขึ้นอย่างมาก กิจกรรมทางสังคมทำหน้าที่เป็นกลไกป้องกันสำคัญที่คุ้มครองกิจการแห่งจิตใจ
ผู้ริเริ่มโครงการรายหนึ่งที่ปรากฏในการสัมภาษณ์แสดงวิธีรักษาทุนทางสังคมที่นำไปปฏิบัติได้ โดยใช้สมุดบันทึก "รวบรวมคำแนะนำ" ที่เป็นเล่มจริงในร้านกาแฟเพื่อเริ่มต้นบทสนทนาอย่างมีโครงสร้างกับผู้ประกอบวิชาชีพ เช่น นักบัญชีและทนายความ การสร้างกลไกแลกเปลี่ยนทางสังคมอย่างตั้งใจช่วยสร้างการป้องกันเชิงโครงสร้างจากการโดดเดี่ยวด้านการรู้คิด
Albert Champion วัย 97 ปี (เกิดวันที่ 25 กันยายน 1929) แสดงให้เห็นรูปแบบการดำเนินชีวิตที่แข็งแกร่ง หลังเกษียณเมื่ออายุ 78 ปีจากอาชีพช่างไฟฟ้าและผู้จัดการโครงการ ซึ่งประสบความสำเร็จได้โดยไม่ผ่านการศึกษาระดับอุดมศึกษาอย่างเป็นทางการ Champion รักษาความสามารถในการดำเนินชีวิตอย่างยืนยาวด้วยการสร้างบทบาทหน้าที่ที่ชัดเจน เขาดูแลชมรมภาพยนตร์ในสถานพักอาศัยวัยเกษียณ โดยประสานงานการฉายภาพยนตร์ยามเย็นให้ผู้พักอาศัยโดยตรง ขณะอธิบายหน้าที่ของตน Champion กล่าวถึงการรับโทรศัพท์เวลา 7:00 น. ช่วงค่ำเพื่อจัดกิจกรรมให้ผู้เข้าร่วมประมาณ 20 คน Champion เน้นว่าหากปราศจากความรับผิดชอบที่มีโครงสร้างและจุดมุ่งหมายในแต่ละวัน ความสามารถในการรับมือของเขาจะพังทลาย โดยกล่าวว่า "ถ้าไม่มีสิ่งนั้น ผมจะ จะทำอะ— ผมคงผุพัง ผมคงผุพังไปหมด"
ส่วนเผื่อความปลอดภัยและการบริหารความเสี่ยง: ความกังวล การตรวจพบแต่เนิ่นๆ และความยั่งยืนของความสัมพันธ์
การบริหารความเสี่ยงอย่างมีวินัยจำเป็นต้องสร้างส่วนเผื่อความปลอดภัย ระบุจุดเปราะบางเชิงระบบตั้งแต่เนิ่นๆ และรักษาความร่วมมือในการดำเนินชีวิตภายใต้แรงกดดัน เรื่องเล่าของผู้สูงอายุวัยเก้าสิบปีให้ตัวอย่างเทียบเคียงที่ชัดเจนในด้านการลดความเสี่ยงเฉพาะสามด้าน:
ความกังวลในฐานะแรงเสียดทานทางพฤติกรรม
ผู้สูงอายุวัยเก้าสิบปีที่ให้สัมภาษณ์ให้คำแนะนำตรงกันเกี่ยวกับความกังวล โดยจัดว่าเป็นภาระฉุดรั้งทุนมนุษย์ที่ไม่ก่อประโยชน์และลดส่วนเผื่อความปลอดภัยของนักลงทุน Benjamin Graham เน้นว่าอุปนิสัยทางอารมณ์มีความสำคัญต่อการทบต้นระยะยาวมากกว่าความสามารถทางสติปัญญาอย่างมาก ความกังวลไม่ได้เปลี่ยนข้อเท็จจริงพื้นฐาน แต่กลับเพิ่มแรงเสียดทานทางอารมณ์และบิดเบือนการประเมินอย่างเป็นกลาง ดังที่ผู้ให้สัมภาษณ์รายหนึ่งสรุปว่า "อย่ากังวลเลย มันจะช่วยอะไรได้ มันทำให้ปัญหาที่คุณมีใหญ่ขึ้น" การขจัดความกังวลที่ไม่จำเป็นช่วยรักษาขีดความสามารถด้านการรู้คิดไว้สำหรับการจัดสรรทุนอย่างมีเหตุผล
การตรวจพบความเสี่ยงแต่เนิ่นๆ และการลดความเสี่ยงปลายหาง
การบริหารความเสี่ยงกำหนดว่าต้องระบุและแก้ไขความเสี่ยงปลายหางที่สร้างความเสียหายก่อนที่จะก่อให้เกิดการสูญเสียทุนที่ไม่อาจย้อนคืน ผู้ให้สัมภาษณ์ชายรายหนึ่งยกตัวอย่างที่เป็นรูปธรรมโดยเล่ารายละเอียดการผ่าตัดนำมะเร็งผิวหนังเมลาโนมาออกจากไหล่ ซึ่งเป็นก้อนที่เติบโตมาตลอดช่วงสองปีก่อนเข้ารับการรักษา เมื่อย้อนคิดถึงการผ่าตัด เขาเน้นคุณค่าของการตรวจพบแต่เนิ่นๆ โดยกล่าวว่า "คิดว่าผมโชคดีแค่ไหนที่เราตรวจพบมันตั้งแต่เนิ่นๆ" การปล่อยให้ความบกพร่องในการดำเนินชีวิตสะสมทบต้นโดยไม่ควบคุมบั่นทอนส่วนเผื่อความปลอดภัยของบุคคลอย่างรุนแรง
การประเมินความเสี่ยงของความสัมพันธ์ระยะยาว
ความสัมพันธ์ที่ยั่งยืน เช่น ชีวิตสมรส 64+ ปีที่คู่สูงอายุคู่หนึ่งรายงาน และชีวิตสมรส 52 ปีที่ผู้ให้สัมภาษณ์ซึ่งสูญเสียคู่สมรสเมื่อหกปีก่อนรายงาน จำเป็นต้องมีการประเมินความเสี่ยงอย่างต่อเนื่อง แทนที่จะพึ่งพาความรู้สึกเชิงบวกในช่วงเริ่มต้น ผู้ให้สัมภาษณ์ตั้งข้อสังเกตว่า ความกระตือรือร้นช่วงแรกของความสัมพันธ์มักอยู่ได้ประมาณหนึ่งสัปดาห์ก่อนเกิดแรงเสียดทานในการดำเนินชีวิต ความยั่งยืนระยะยาวขึ้นอยู่กับการสื่อสารอย่างกระตือรือร้น ความเมตตา ความคาดหวังที่สอดคล้องกับความเป็นจริง และการให้และรับอย่างต่อเนื่อง
การรับมือกับการเปลี่ยนผ่านของความสัมพันธ์ยังต้องอาศัยความยืดหยุ่นเชิงโครงสร้าง ผู้ให้สัมภาษณ์หญิงวัย 90 ปีรายหนึ่งเล่าว่า หลังชีวิตสมรสครั้งแรกที่ยาวนาน 13 ปีสิ้นสุดลงด้วยการแยกทาง เธอยังคงรักษามิตรภาพที่เกื้อหนุนกันและไม่เป็นปฏิปักษ์กับอดีตคู่สมรส และสร้างความสัมพันธ์ที่ร่วมมือกันกับ Lee ภรรยาคนที่สองของเขา
ความสามารถในการฟื้นตัวทางอารมณ์และความเมตตานี้ก่อตัวขึ้นตั้งแต่ช่วงต้นชีวิต ผู้ให้สัมภาษณ์หญิงวัย 93 ปีเล่าถึงการรอดผ่านบาดแผลทางใจอย่างรุนแรงในบ้านอุปถัมภ์ช่วงวัยเด็ก ซึ่งเด็กๆ ถูกตีเมื่อขยับตัวหรือร้องไห้ เธอเล่าว่าเรียนรู้ที่จะนั่งเงียบๆ ในมุมห้องเพื่อหลีกเลี่ยงการถูกตี และร้องไห้โดยไม่ส่งเสียงเมื่อเด็กคนอื่นถูกลงโทษ แทนที่จะก่อให้เกิดความขมขื่นถาวร ความยากลำบากช่วงต้นชีวิตนี้กลับเป็นรากฐานของมุมมองในบั้นปลายชีวิตของเธอต่ออารมณ์ขัน ความเมตตา และการหลีกเลี่ยงความเสียใจที่ไม่ก่อประโยชน์
การจัดสรรทุนผิดพลาด: อัตตา สินทรัพย์ฉาบฉวย และอรรถประโยชน์ที่แท้จริง
จุดเปราะบางที่เกิดขึ้นซ้ำในการจัดสรรทุนคือการใช้ทรัพยากรที่มีจำกัดไปกับสินทรัพย์ผลตอบแทนต่ำที่ขับเคลื่อนด้วยสถานะ ซึ่งออกแบบมาเพื่อสนองการยอมรับจากภายนอก แทนที่จะสร้างมูลค่าที่แท้จริงแบบทบต้น Warren Buffett แยกแยะระหว่างราคาตลาดกับมูลค่าที่แท้จริงอย่างชัดเจนมาอย่างยาวนาน โดยเตือนถึงกับดักการจัดสรรทุนที่ขับเคลื่อนด้วยเสียงรบกวนจากภายนอก การทบทวนชีวิตของผู้สูงอายุวัยเก้าสิบปีชี้ให้เห็นการจัดสรรผิดพลาดสำคัญหลายประการในช่วงชีวิตก่อนหน้า:
ผู้ให้สัมภาษณ์วัย 93 ปีรายหนึ่งเล่าว่า ในวัยสาวเธอใช้เวลาและพลังงานอย่างมากไปกับการซื้อเสื้อผ้าทันสมัย การทำผิวให้เป็นสีแทน และการทำงานนอกเวลาเพื่อเพิ่มเงินใช้จ่าย เพียงเพื่อหาเงินมาซื้อสิ่งเหล่านี้ เมื่อย้อนมองตลอดเก้าทศวรรษ เธอระบุว่าการจัดสรรทรัพยากรนี้เป็นความผิดพลาดที่ขับเคลื่อนด้วยความหลงในภาพลักษณ์ล้วนๆ โดยกล่าวว่า "มันเป็นเพียงเรื่องของอัตตา"
นอกจากนี้ การจัดหาสิ่งของทางวัตถุไม่ได้สร้างความมั่นคงทางอารมณ์โดยอัตโนมัติ ผู้ให้สัมภาษณ์วัย 93 ปีระบุว่า สามีของเธอซึ่งเป็นนักบินสามารถจัดหาสินทรัพย์ทางวัตถุจำนวนมากให้ลูกๆ ได้ในระดับที่พ่อแม่หลายคนทำไม่ได้ กระนั้น ผู้สูงอายุวัยเก้าสิบปีย้ำซ้ำๆ ว่ารูปแบบการดำเนินชีวิตที่เรียบง่ายกว่าและมีสิ่งกระตุ้นน้อยกว่าสร้างชีวิตที่มีความสุขมากกว่าและวิตกกังวลน้อยกว่า การสะสมสินทรัพย์ฉาบฉวยมักเพิ่มภาระในการดำเนินชีวิตโดยไม่เพิ่มอรรถประโยชน์พื้นฐาน
ผู้ให้สัมภาษณ์หลายรายยังแสดงความเสียใจที่ตารางงานบั่นทอนทุนส่วนบุคคลและประสบการณ์ร่วม ผู้ให้สัมภาษณ์ชายรายหนึ่งเล่ารายละเอียดว่า การเดินทางเพื่อธุรกิจอย่างมากทำให้เขาต้องใช้เวลาในโรงแรม เครื่องบิน และสนามบินมากเกินไป ซึ่งท้ายที่สุดทำให้เขาไม่ได้เดินทางท่องเที่ยวพักผ่อนกับภรรยา ภาระผูกพันที่ตายตัวจากการเดินทางเพื่อบริษัทก่อให้เกิดการสูญเสียทุนส่วนบุคคลร่วมกันที่ไม่อาจย้อนคืน
แทนที่จะเก็บความเสียใจที่ไม่ก่อประโยชน์เกี่ยวกับความผิดพลาดในอดีต ผู้สูงอายุวัยเก้าสิบปีแนะนำให้ถือว่าข้อผิดพลาดที่ระบุได้เป็นโอกาสปรับทิศทางทันทีในขณะนั้น การตระหนักถึงความผิดพลาดขณะเกิดขึ้นควรนำไปใช้ปรับทิศทางในเชิงบวกต่อไป
ตัวเลขสำคัญ
ตัวเลข อายุ ระยะเวลา และมาตรวัดด้านเวลาต่อไปนี้แสดงค่าข้อเท็จจริงที่บันทึกไว้ในบริบทต้นฉบับอย่างตรงตามต้นทาง:
- อายุ 97 ปี: อายุของ Albert Champion (เกิดวันที่ 25 กันยายน 1929)
- อายุ 78 ปี: อายุที่ Albert Champion เกษียณจากอาชีพช่างไฟฟ้าและผู้จัดการโครงการ
- อายุ 93 ปี: อายุของผู้ให้สัมภาษณ์หญิงที่ทบทวนเรื่องวัยสาว การอยู่ในบ้านอุปถัมภ์ และการสูญเสีย
- อายุ 90 ปีและ 89 ปี: อายุของคู่สมรสที่ปรากฏในการสัมภาษณ์ที่แวนคูเวอร์
- 64+ ปี: ระยะเวลาชีวิตสมรสที่คู่สูงอายุรายงาน
- 52 ปี: ระยะเวลาชีวิตสมรสที่ผู้ให้สัมภาษณ์ผู้เป็นม่ายรายงาน ก่อนคู่สมรสเสียชีวิตเมื่อ 6 ปีก่อน
- 13 ปี: ระยะเวลาชีวิตสมรสครั้งแรกที่ผู้ให้สัมภาษณ์วัย 90 ปีระบุก่อนแยกทาง
- 2007 และ 2021: ปีที่ผู้ให้สัมภาษณ์วัย 93 ปีสูญเสียลูกสาวและลูกชายตามลำดับ
- 2 ปี: ช่วงเวลาที่มะเร็งผิวหนังเมลาโนมาเติบโตก่อนการผ่าตัดบริเวณไหล่
- 7:00 น. ช่วงค่ำ: เวลาที่ Albert Champion ได้รับโทรศัพท์ในตอนเย็นเพื่อประสานงานชมรมภาพยนตร์สำหรับคนประมาณ 20 คน
สิ่งที่จะทำให้เราเปลี่ยนมุมมอง
ข้อเสนอที่ว่าความพึงพอใจในชีวิตระยะยาวและอรรถประโยชน์ในการดำเนินชีวิตขับเคลื่อนโดยทุนที่ไม่ใช่ทางการเงินเป็นหลัก เช่น การมีส่วนร่วมทางสังคมในแต่ละวัน กิจกรรมที่มีจุดมุ่งหมาย ความกังวลที่น้อยที่สุด และการตรวจพบความเสี่ยงแต่เนิ่นๆ จะถูกหักล้างด้วยข้อค้นพบเชิงประจักษ์ต่อไปนี้:
- หลักฐานเชิงประจักษ์ที่แสดงว่าความเสื่อมถอยด้านการรู้คิดและร่างกายในวัยชราอย่างยิ่งเกิดขึ้นด้วยอัตราทางสถิติที่เท่ากัน โดยไม่ขึ้นอยู่กับระดับกิจกรรมทางสังคม ทางกาย และทางจิตใจในแต่ละวันของบุคคล
- ข้อมูลการศึกษาติดตามระยะยาวที่บ่งชี้ว่า ความกังวลส่วนบุคคลและความวิตกกังวลแฝงในระดับสูงก่อให้เกิดผลลัพธ์ด้านการแก้ปัญหาและชีวิตระยะยาวที่เหนือกว่าอย่างเป็นระบบ เมื่อเทียบกับรูปแบบพฤติกรรมที่มีความกังวลต่ำ
- การศึกษาทางเศรษฐศาสตร์หรือจิตวิทยาที่พิสูจน์ว่า การใช้จ่ายเพื่อสถานะทางวัตถุและภาพลักษณ์ในช่วงต้นชีวิตสร้างความพึงพอใจสะสมตลอดชีวิตสูงกว่าการลงทุนในความสัมพันธ์ส่วนบุคคลที่ลึกซึ้ง กิจวัตรที่มีจุดมุ่งหมาย และการมีส่วนร่วมกับชุมชน
เพื่อดำเนินกลยุทธ์การลงทุนอย่างมีวินัย ผู้จัดสรรทุนต้องนำทรัพยากรไปยังสินทรัพย์ที่ยั่งยืนและมีมูลค่าที่แท้จริงชัดเจน ขจัดแรงเสียดทานทางพฤติกรรมที่ไม่ก่อประโยชน์ เช่น ความกังวล อย่างเป็นระบบ และรักษากลไกตรวจพบความเสี่ยงในการดำเนินงานที่สะสมทบต้นตั้งแต่เนิ่นๆ ผู้อ่านที่ต้องการนำหลักการเหล่านี้ไปใช้กับตลาดหุ้นสามารถสำรวจงานวิจัยบริษัทที่เปิดเผยต่อสาธารณะของเราบนเว็บไซต์ DeepValues Research หรือประเมินมูลค่าที่แท้จริงของกิจการโดยใช้แอป DeepValues
เอกสารอ้างอิง
Asking 90 Year Old Canadians About Their Biggest Regrets in Life, video by Sprouht.
ดู
ลิงก์แหล่งข้อมูล
ดูและฟัง
- Don't Live to 93: The Asset 90-Year-Olds Say You Misprice YouTube · EN
- 93歲奶奶的後悔:打工買衣服完全不值得,年輕人最錯估的是時間 YouTube · 中文
- Don't Live to 93: The Asset 90-Year-Olds Say You Misprice | Value Investing พอดแคสต์ · EN
- 93歲奶奶的後悔:打工買衣服完全不值得,年輕人最錯估的是時間|價值投資 พอดแคสต์ · 中文