Insights Investing
Analiza mechanizmów indeksów i realnych stóp zwrotu: porównanie amerykańskiego i chińskiego rynku akcji z perspektywy inwestora w wartość
Podcast · Słuchaj (17 min)
Spis treści
- 1. Ewolucja i mechanika indeksów giełdowych: DJIA a S&P 500
- 2. Historyczne realne stopy zwrotu: uwzględnienie dywidend i inflacji
- 3. Początki i zniekształcenia strukturalne indeksu Shanghai Composite
- 4. Paradoks realnej stopy zwrotu 9.0%, alokacja kapitału i rzeczywistość inwestorów
- Kluczowe liczby
- Co zmieniłoby naszą ocenę
- Źródła
Inwestorzy często pytają, dlaczego główne indeksy giełdowe wykazują tak wyraźną rozbieżność na wykresach — w szczególności, dlaczego indeks Shanghai Stock Exchange Composite wydaje się stale oscylować wokół poziomu 3,000 punktów, podczas gdy Dow Jones Industrial Average regularnie osiąga rekordowe poziomy, oraz czy akcje amerykańskie rzeczywiście przewyższają wynikami akcje chińskie w horyzoncie wielu dekad. Rozwiązanie tego paradoksu tkwi w metodologii konstrukcji indeksów: ważenie ceną, uwzględnianie akcji w wolnym obrocie oraz ważenie całkowitą kapitalizacją rynkową wprowadzają strukturalne zniekształcenia do głównych odczytów indeksów. Jednak przy ocenie przez pryzmat inwestowania w wartość, uwzględniającej reinwestowanie dywidend pieniężnych i korektę o inflacyjny spadek siły nabywczej, oba rynki zapewniły wysokie realne składane stopy zwrotu (6.6% rocznej realnej stopy zwrotu dla akcji amerykańskich wobec 9.0% rocznej realnej stopy zwrotu dla Shanghai Composite od 1990 roku). Ostatecznie o długoterminowym tworzeniu majątku decydują bazowe zyski właścicielskie spółek, mechanizmy alokacji kapitału — takie jak skup akcji własnych w przeciwieństwie do rozwodnienia akcji w wolnym obrocie — oraz zachowanie inwestorów, a nie niedoskonałe główne odczyty indeksów.
1. Ewolucja i mechanika indeksów giełdowych: DJIA a S&P 500
Zrozumienie współczesnych wskaźników referencyjnych rynku akcji wymaga zbadania historycznej ewolucji infrastruktury rynku finansowego USA. Nieregulowany obrót akcjami w Stanach Zjednoczonych rozpoczął się w 1790 roku po utworzeniu giełdy w Filadelfii. Aby ograniczyć manipulacje rynkowe, niewywiązywanie się kontrahentów ze zobowiązań oraz częste skandale związane z obrotem, 24 czołowych maklerów zebrało się w 1792 roku pod platanem przy Wall Street w Nowym Jorku, aby podpisać przełomowe porozumienie pod platanem. Dokument ten wprowadził formalne zasady zarządzania rynkiem, ustanawiając rygorystyczne standardy kwalifikacji maklerów i obowiązkową minimalną stawkę prowizji w wysokości 0.25% od wszystkich transakcji. W kolejnych dekadach ta sieć maklerów rozwijała się, czego zwieńczeniem było formalne utworzenie Nowojorskiej Giełdy Papierów Wartościowych (NYSE) w 1863 roku.
Pod koniec 19 wieku inwestorzy nie dysponowali skutecznym narzędziem ilościowym do śledzenia szerokich zmian cen akcji poza ręcznym przeglądaniem fizycznych tablic giełdowych lub uzyskiwaniem notowań od pracowników obsługujących handel. Aby wyeliminować ten brak przejrzystości, Charles Dow — który nie ukończył szkoły średniej niższego stopnia, ale posiadał wyostrzoną intuicję rynkową — oraz Edward Jones założyli Dow Jones Company. Początkowo przekazywali codzienne aktualizacje cen abonentom finansowym przez telefon, a następnie opracowali zbiorcze ilościowe podsumowanie wyników rynku: Dow Jones Industrial Average (DJIA), opublikowany po raz pierwszy 26 maja 1896 roku, z wartością bazową wynoszącą 40.94 punktu. Drukowany codziennie w ich nowo utworzonej gazecie finansowej, The Wall Street Journal, indeks początkowo śledził 12 znaczących przedsiębiorstw przemysłowych napędzających ekspansję gospodarczą Ameryki, w tym producentów bawełny, syndykaty tytoniowe i General Electric.
Pomimo swojego historycznego statusu DJIA opiera się na metodologii obliczania z wagami zależnymi od cen, która wprowadza nieodłączne zniekształcenia strukturalne:
$$\text{DJIA} = \frac{\sum_{i=1}^{N} P_i}{D}$$
gdzie $P_i$ oznacza bezwzględny kurs akcji spółki $i$ wchodzącej w skład indeksu, a $D$ oznacza dzielnik indeksu. Przy ważeniu ceną spółka, której akcje są notowane po wysokiej bezwzględnej cenie dolarowej za akcję, wywiera nieproporcjonalnie większy wpływ na zmiany indeksu niż spółka o niższej cenie akcji, niezależnie od całkowitej kapitalizacji spółki, aktywów netto, liczby akcji pozostających w obrocie czy skali makroekonomicznej.
Aby rozszerzyć zakres rynku objęty indeksem, w 1928 roku zwiększono liczbę przedsiębiorstw wchodzących w skład DJIA z 12 do 30, ustalając ponownie jego wartość bazową na 100 punktów 1 października 1928 roku. Skład indeksu jest okresowo korygowany: przedsiębiorstwa przemysłowe znajdujące się w stagnacji lub podupadające są usuwane i zastępowane rozwijającymi się firmami. W 2018 roku General Electric — ostatni pozostający w indeksie członek pierwotnej grupy spółek z 1896 roku — został formalnie usunięty z indeksu.
Aby zaradzić zniekształceniom nieodłącznie związanym z ważeniem ceną, Standard & Poor's wprowadził indeks S&P 500 w 1957 roku. S&P 500 wykorzystuje system ważenia kapitalizacją rynkową skorygowaną o akcje w wolnym obrocie:
$$\text{S&P 500 Index} = \frac{\sum_{i=1}^{N} (P_i \times Q_i)}{\text{Divisor}}$$
gdzie $P_i$ oznacza bieżącą cenę rynkową akcji spółki $i$ wchodzącej w skład indeksu, a $Q_i$ oznacza akcje dostępne w wolnym obrocie (liczbę akcji dostępnych publicznie, z wyłączeniem zablokowanych pakietów należących do osób powiązanych ze spółką lub państwa). Dzięki ważeniu składników według kapitalizacji rynkowej akcji dostępnych w wolnym obrocie S&P 500 odzwierciedla dostępną płynność rynkową. Ponadto dzielnik matematyczny jest dynamicznie korygowany przy każdej wymianie akcji wchodzących w skład indeksu, emisji z prawem poboru lub strukturalnej zmianie kapitału. Ta ciągła modyfikacja dzielnika zachowuje ciągłość indeksu, zapewniając, że dzienne zmiany punktowe odzwierciedlają wyłącznie zmiany cen aktywów bazowych, a nie sztuczne zwiększenia lub zmniejszenia kapitału.
2. Historyczne realne stopy zwrotu: uwzględnienie dywidend i inflacji
Ocena wyników rynku w horyzoncie wielu dekad wyłącznie na podstawie głównych poziomów indeksów prowadzi do fundamentalnych błędów wskutek pomijania wypłat dywidend pieniężnych i inflacyjnego spadku siły nabywczej.
W 98-letnim okresie oceny od 1 października 1928 roku (kiedy wartość bazową DJIA ustalono na 100 punktów) do 1 października 2026 roku (gdy indeks osiągnął 52,867.98 punktu) DJIA wygenerował nominalną składaną roczną stopę wzrostu (CAGR) wynoszącą 6.6%:
$$100 \times (1 + R)^{98} = 52,867.98 \implies R \approx 6.6%$$
Zgodnie z regułą 72 nominalna roczna stopa zwrotu wynosząca 6.6% podwaja zainwestowany kapitał mniej więcej co 11 lat, znacznie przewyższając oprocentowanie standardowych depozytów bankowych i rentowności długu państwowego w tym samym horyzoncie.
Analiza wyników S&P 500 w okresie wielu dekad, od 1957 do 2026 roku, dodatkowo obrazuje kluczowy matematyczny wpływ reinwestowania dywidend i korekt o inflację:
- Nominalna cenowa stopa zwrotu indeksu: Indeks cenowy S&P 500 zapewnił średnią nominalną stopę zwrotu wynoszącą 7.7% rocznie.
- Całkowita stopa zwrotu (reinwestowanie dywidend): Reinwestowanie wszystkich wypłacanych dywidend pieniężnych w akcje spółek wchodzących w skład indeksu zwiększyło nominalną składaną stopę zwrotu do 10.5% rocznie.
- Realna stopa zwrotu netto (skorygowana o inflację): Odjęcie inflacji pieniężnej od całkowitych składanych stóp zwrotu daje realną składaną stopę zwrotu wynoszącą 6.6% rocznie.
Z perspektywy inwestowania w wartość według Grahama i Buffetta wykresy indeksów cenowych nie spełniają fundamentalnego testu „zysków właścicielskich” Benjamina Grahama. Gdy spółka wypłaca dywidendę pieniężną, jej kurs akcji na giełdzie spada o kwotę dywidendy w dniu odcięcia prawa do niej. Indeksy cenowe rejestrują ten spadek ceny wyłącznie jako stratę kapitałową, traktując wypłaty pieniężne jako niszczenie wartości, a nie bezpośrednie przeniesienie płynnego kapitału ze środków spółki do bilansu inwestora. W okresach utrzymywania inwestycji obejmujących wiele dekad reinwestowanie zysków zatrzymanych w połączeniu ze skumulowanymi dywidendami pieniężnymi stanowi główny motor całkowitej stopy zwrotu właściciela. Pomijanie wypłat pieniężnych poważnie zaniża rzeczywistą siłę kapitalizacji wynikającą z posiadania akcji.
3. Początki i zniekształcenia strukturalne indeksu Shanghai Composite
Doświadczenia Chin z infrastrukturą akcji przedsiębiorstw obejmują ponad półtora wieku. W 1872 roku przywódcy ruchu samoumocnienia Li Hongzhang i Sheng Xuanhuai utworzyli China Merchants Steam Navigation Company, emitując pierwsze w Chinach publiczne akcje przedsiębiorstwa. (Ten historyczny początek upamiętniono na giełdzie w Szanghaju, przypisując kod giełdowy 601872 spółce China Merchants Steamship). Instytucjonalny obrót akcjami rozwinął się wraz z utworzeniem szanghajskiego zrzeszenia handlu akcjami w 1891 roku i formalnym założeniem giełdy w Szanghaju w 1904 roku. Po utworzeniu Chińskiej Republiki Ludowej w 1949 roku kapitalistyczne giełdy finansowe zostały zamknięte.
Akcje ponownie pojawiły się w okresie reform i otwarcia. W 1984 roku popularność tajwańskiej piosenkarki Deng Lijun (Teresa Teng) ogarnęła całe Chiny kontynentalne. Ponieważ standardowe głośniki telewizorów i radioodbiorników nie zapewniały jakości odtwarzania dźwięku oczekiwanej przez słuchaczy, popyt konsumentów na wysokiej jakości zestawy głośnikowe szybko wzrastał. Wykorzystując tę dynamikę rynku, Qin Bin, kierownik Shanghai Electrical General Factory, dążył do zbudowania zaawansowanej linii produkcji głośników. Nie dysponując kapitałem na rozbudowę fabryki, Qin zaproponował pozyskanie środków poprzez emisję świadectw akcyjnych bezpośrednio dla pracowników zakładu.
Jednak materiał opublikowany przez Xinmin Evening News nieumyślnie stwierdzał, że akcje są oferowane ogółowi społeczeństwa. Entuzjastycznie nastawieni obywatele zasypali biura gazety pytaniami o procedurę zakupu. Aby uspokoić poruszenie społeczne, kierownictwo gazety przekonało Qina do przeznaczenia części emisji dla ogółu społeczeństwa. 18 listopada 1984 roku Shanghai Feilo Acoustics przeprowadziła pierwszą publiczną ofertę akcji w nowych Chinach, niemal natychmiast sprzedając wszystkie 500,000 akcji oferowanych publicznie, podczas gdy tłumy oblegały bramy fabryki.
Aby ułatwić obrót na rynku wtórnym, 26 września 1986 roku otwarto dział sprzedaży Jing'an spółki Shanghai Trust. W tym samym roku prezes NYSE John Phelan odwiedził Pekin i wręczył Deng Xiaopingowi przepustkę honorową na giełdę. W zamian Deng wręczył Phelanowi fizyczne świadectwo akcyjne Feilo Acoustics. Chcąc zweryfikować rzeczywiste funkcjonowanie własności chińskich akcji, Phelan udał się bezpośrednio do działu sprzedaży Jing'an w Szanghaju, aby ręcznie przeprowadzić przeniesienie akcji na swoje nazwisko. Po tych inicjatywach pilotażowych Deng Xiaoping sformułował jasną wytyczną polityczną: rynki kapitałowe nie są wyłączną domeną kapitalizmu; socjalizm może z nich korzystać, a eksperymenty rynkowe należy prowadzić zdecydowanie.
Wytyczna Denga przyspieszyła utworzenie giełdy w Szanghaju i giełdy w Shenzhen w 1990 roku. 19 grudnia 1990 roku uruchomiono indeks złożony giełdy w Szanghaju z wartością bazową 100 punktów, obejmujący początkowo 8 notowanych akcji.
Aby szybko skierować kapitał do przedsiębiorstw państwowych, twórcy rynku początkowo wdrożyli metodologię obliczania opartą na nieskorygowanej całkowitej kapitalizacji rynkowej, zamiast systemu skorygowanego o akcje w wolnym obrocie. Bazowy wzór indeksu ustalono następująco:
$$\text{SSEC} = \frac{\sum_{i=1}^{N} (P_{it} \times Q_{it})}{\sum_{i=1}^{N} (P_{i0} \times Q_{i0})} \times 100$$
gdzie $P_{it}$ i $Q_{it}$ oznaczają bieżącą cenę rynkową i całkowitą liczbę wyemitowanych akcji spółki $i$ wchodzącej w skład indeksu, natomiast $P_{i0}$ i $Q_{i0}$ oznaczają parametry okresu bazowego. Podobnie jak w DJIA i S&P 500, dzielnik bazowy ($\sum P_{i0} \times Q_{i0}$) jest modyfikowany za każdym razem, gdy nowe spółki wchodzące w skład indeksu debiutują na giełdzie, aby zapobiec sztucznym skokom punktowym i zachować ciągłość szeregu indeksowego.
Ta konstrukcja strukturalna powodowała jednak cztery główne zniekształcenia metodologiczne, które historycznie utrzymywały główny odczyt indeksu w okolicach 3,000 punktów:
- Ważenie całkowitą kapitalizacją rynkową i akcje poza obrotem: Pierwotny indeks obliczał wagi spółek na podstawie całkowitej liczby wyemitowanych akcji ($Q_{it}$), a nie akcji dostępnych w publicznym wolnym obrocie. Dominujące przedsiębiorstwa państwowe (takie jak Industrial and Commercial Bank of China) otrzymywały ogromne wagi w indeksie wynikające z dużych państwowych pakietów akcji pozostających poza obrotem, którymi nigdy nie handlowano na otwartym rynku.
- Obciążenie ze strony spółek o największej kapitalizacji: Dojrzałe, wolno rosnące banki państwowe, producenci energii i konglomeraty przemysłowe dominowały w obliczeniach bazowych. Stagnacja w tych tradycyjnych sektorach o dużych wagach hamowała wzrost całego indeksu, maskując poprawę wyników operacyjnych osiąganą przez mniejsze, szybko rosnące przedsiębiorstwa prywatne.
- Włączanie przewartościowanych akcji z pierwszych ofert publicznych („szczyt przy debiucie”): Dawne zasady indeksu nakazywały dodawanie akcji nowo notowanych spółek do indeksu wkrótce po debiucie. Spekulacyjny entuzjazm inwestorów indywidualnych regularnie prowadził do skrajnych wycen nowych emisji (np. PetroChina) w dniu rozpoczęcia notowań. Gdy te przewartościowane akcje następnie doświadczały wieloletnich spadków cen, ich strukturalna waga nieustannie obniżała obliczaną wartość indeksu.
- Uwzględnianie akcji spółek w trudnej sytuacji i objętych szczególnym traktowaniem oraz wykluczenie wzrostu technologicznego: Dawne zasady pozostawiały w indeksie spółki chronicznie przynoszące straty, objęte szczególnym traktowaniem, co stale obciążało jego wyniki. Jednocześnie najszybciej rozwijający się liderzy chińskiej gospodarki cyfrowej i konsumenckich usług internetowych (tacy jak Alibaba, Tencent i Meituan) byli notowani na giełdach zagranicznych lub alternatywnych segmentach rynku, uniemożliwiając indeksowi rynku głównego odzwierciedlenie najbardziej dynamicznych sektorów wzrostu gospodarki.
Aby usunąć te wady strukturalne, regulatorzy finansowi wdrożyli kompleksowe reformy indeksu w latach 2020–2026:
- Limity wag pojedynczych akcji: Ograniczono maksymalną wagę każdego pojedynczego składnika indeksu do $\le 15%$.
- Opóźnione włączanie akcji z pierwszych ofert publicznych: Odroczono włączanie nowych akcji do indeksu o 1 rok od rozpoczęcia notowań, aby wyeliminować spadki cen po „szczycie przy debiucie”.
- Wykluczenie aktywów w trudnej sytuacji: Usunięto z obliczeń bazowych akcje wysokiego ryzyka objęte szczególnym traktowaniem oraz akcje spółek o słabych wynikach.
- Integracja sektora technologicznego: Włączono zorientowany na technologię STAR Market (segment innowacji naukowo-technologicznych) bezpośrednio do indeksu referencyjnego.
4. Paradoks realnej stopy zwrotu 9.0%, alokacja kapitału i rzeczywistość inwestorów
Ponowne obliczenie matematycznych stóp zwrotu indeksu SSE Composite na przestrzeni wielu dekad ujawnia wyraźną rozbieżność między powierzchownym postrzeganiem a rzeczywistością statystyczną. Od wartości bazowej 100 punktów z 19 grudnia 1990 do poziomu zamknięcia 3,658 punktów w 2026, w okresie 36 lat, SSEC osiągnął następujący profil stóp zwrotu:
$$\text{Nominal Index Price CAGR} = 10.5%$$ $$\text{Total Return (Dividend Reinvestment)} = 13.8%$$ $$\text{Real Net Return (Inflation-Adjusted)} = 9.0%$$
Pod względem całkowitej stopy zwrotu skorygowanej o inflację chińskie akcje przyniosły od 1990 realną składaną roczną stopę zwrotu 9.0%, przewyższając historyczną realną składaną stopę zwrotu amerykańskiego rynku akcji wynoszącą 6.6% w jego odpowiednich wielodekadowych okresach oceny.
Pomimo tych wyników zdecydowana większość uczestników detalicznych ponosi straty netto na swoich portfelach. Rozbieżność ta wynika ze strukturalnych uwarunkowań momentu wejścia na rynek, ograniczeń behawioralnych oraz bodźców leżących u podstaw ładu korporacyjnego:
- Pominięcie początkowego okresu gwałtownych wzrostów: Największa ekspansja wycen na rynku nastąpiła między 1990 a 1993, kiedy SSEC wzrósł 15-krotnie ze 100 do 1,500 punktów. Zdecydowana większość inwestorów detalicznych nie uczestniczyła w tej początkowej fazie, wchodząc na rynek po 2005. W przypadku inwestorów wchodzących na rynek między 2005 a 2026 średni nominalny CAGR indeksu spada do ~5%.
- Ograniczenia behawioralne i erozja wyników wskutek opłat: Na rachunkach inwestorów detalicznych często widoczne są poważne ograniczenia behawioralne — agresywne zakupy w okresach spekulacyjnej euforii rynkowej, paniczna sprzedaż na cyklicznych dołkach oraz zawieranie transakcji z wysoką częstotliwością. Ten nadmierny obrót powoduje znaczną erozję wyników wskutek opłat transakcyjnych, przekształcając realną składaną stopę zwrotu rynku wynoszącą 9.0% w ujemne realne stopy zwrotu na rachunkach inwestorów detalicznych.
- Mechanizmy alokacji kapitału przedsiębiorstw i bodźce związane z ładem korporacyjnym: Wielodekadowy składany wzrost majątku właścicieli w przeliczeniu na akcję zależy zasadniczo od strategii alokacji kapitału przedsiębiorstwa: * Model amerykański („kanibalizacja akcji”): Z perspektywy alokacji kapitału Warrena Buffetta umarzanie akcji będących w obrocie poniżej ich wartości wewnętrznej działa jako skuteczny mechanizm kanibalizacji akcji. Wykorzystując nadwyżkowe przepływy pieniężne do odkupu i umarzania akcji znajdujących się w wolnym obrocie, przedsiębiorstwa zmniejszają całkowitą liczbę swoich akcji. Z czasem zwiększa to zyski właścicielskie i wartość wewnętrzną w przeliczeniu na akcję, napędzając wzrost kursu akcji nawet w okresach umiarkowanego wzrostu przychodów. * Historyczny model akcji klasy A i struktura bodźców dla akcjonariuszy: Historycznie chińskie przedsiębiorstwa giełdowe traktowały publiczne rynki akcji przede wszystkim jako miejsca pozyskiwania kapitału na finansowanie rozbudowy aktywów. Co istotne, bodźce wynikające z ładu korporacyjnego wzmacniały tę preferencję: akcjonariusze kontrolujący i główni akcjonariusze państwowi posiadali akcje niebędące w obrocie i nie mogli uczestniczyć w skupie akcji na otwartym rynku. Odkup akcji znajdujących się w publicznym wolnym obrocie nie przynosił gotówki akcjonariuszowi kontrolującemu. Natomiast wypłata dywidend gotówkowych przekazywała gotówkę bezpośrednio głównym akcjonariuszom, dokładnie proporcjonalnie do ich dużych udziałów kapitałowych. W konsekwencji zarządy przedsiębiorstw preferowały wypłaty dywidend gotówkowych lub rozbudowę zdolności operacyjnych zamiast skupu akcji na otwartym rynku i ich umarzania. Ponieważ akcje w wolnym obrocie rzadko umarzano, wzrost wartości wewnętrznej w przeliczeniu na akcję był rozwadniany względem ogólnego wzrostu przedsiębiorstwa.
Dla inwestorów kierujących się wartością zmiany głównego poziomu indeksu mają drugorzędne znaczenie wobec fundamentalnych zysków właścicielskich, strukturalnych reform indeksów, mechanizmów alokacji kapitału przedsiębiorstw i zdyscyplinowanego działania pod względem behawioralnym. Trwały składany wzrost majątku następuje dzięki zakupowi odpornych przedsiębiorstw o wysokiej rentowności w okresach głębokiego pesymizmu rynkowego, gdy nastroje tłumu uznają inwestowanie w akcje za irracjonalne. Aby przeanalizować fundamentalną zdolność przedsiębiorstw do generowania zysków i ocenić rzeczywistą wartość wewnętrzną w przeliczeniu na akcję na rynkach globalnych, zapoznaj się z naszymi raportami analitycznymi o otwartym dostępie na stronie DeepValues Research lub skorzystaj z interaktywnych narzędzi wyceny w aplikacji DeepValues.
Kluczowe liczby#
- 0.25%: Minimalna stawka prowizji maklerskiej wymagana przez porozumienie pod platanem na Wall Street (1792).
- 40.94 punktów: Początkowa wartość indeksu Dow Jones Industrial Average obejmującego 12 akcji przemysłowych (26 maja 1896).
- 100 punktów: Bazowa wartość punktowa indeksu DJIA ustalona przy rozszerzeniu jego składu do 30 akcji (1 października 1928).
- 52,867.98 punktów: Odnotowany poziom indeksu DJIA (1 października 2026).
- 6.6%: Nominalna składana roczna stopa wzrostu (CAGR) indeksu DJIA na przestrzeni 98 lat (1 października 1928 – 1 października 2026).
- 7.7%: Nominalna roczna stopa zwrotu z poziomu indeksu S&P 500 (1957 – 2026).
- 10.5%: Całkowita roczna stopa zwrotu indeksu S&P 500 z uwzględnieniem reinwestycji dywidend (1957 – 2026).
- 6.6%: Realna roczna stopa zwrotu indeksu S&P 500 po odjęciu inflacji (1957 – 2026).
- 500,000 akcji: Wielkość publicznej emisji akcji Shanghai Feilo Acoustics (18 listopada 1984).
- 601872: Kod giełdowy SSE przypisany China Merchants Steam Navigation Company dla upamiętnienia roku jej założenia (1872).
- 100 punktów: Początkowa wartość bazowa indeksu złożonego Giełdy Papierów Wartościowych w Szanghaju (SSE), obejmującego 8 akcji (19 grudnia 1990).
- 3,658 punktów: Poziom zamknięcia indeksu SSE Composite (2026).
- 10.5%: Nominalna składana roczna stopa zwrotu indeksu SSE Composite bez dywidend (19 grudnia 1990 – 2026).
- 13.8%: Całkowita składana roczna stopa zwrotu indeksu SSE Composite z reinwestycją dywidend (19 grudnia 1990 – 2026).
- 9.0%: Realna składana roczna stopa zwrotu indeksu SSE Composite po korekcie o inflację (19 grudnia 1990 – 2026).
- 15x (100 do 1,500 punktów): Mnożnik początkowego gwałtownego wzrostu indeksu SSE Composite w jego wczesnej fazie (1990 – 1993).
- 5%: Średnia roczna nominalna stopa zwrotu indeksu SSE Composite dla inwestorów wchodzących na rynek po 2005 (2005 – 2026).
- $\le 15%$: Maksymalny dopuszczalny udział pojedynczej akcji w indeksie zgodnie ze zaktualizowanymi zasadami indeksu SSE Composite (reformy z lat 2020 – 2026).
- 1 rok: Wymagany okres notowań przed możliwością dodania akcji z nowych pierwszych ofert publicznych do indeksu SSE Composite (reformy z lat 2020 – 2026).
Co zmieniłoby naszą ocenę
- Powszechne stosowanie skupu akcji i umarzania odkupionych akcji: Zmiana strategii alokacji kapitału przez notowane spółki z akcjami klasy A — z pozyskiwania kapitału i samej ekspansji na agresywny zakup oraz umarzanie akcji znajdujących się w wolnym obrocie w celu zwiększenia wartości przypadającej na akcję.
- Wprowadzanie do notowań na szeroką skalę i zmiana wag liderów technologii i usług o wysokim wzroście: Zmiana struktury indeksów akcji klasy A z głównego rynku, tak aby istotne miejsce zajmowały w nich wysokomarżowe firmy z sektora internetu konsumenckiego, oprogramowania i usług, obecnie notowane za granicą lub na alternatywnych giełdach.
- Utrzymujące się nieproporcjonalnie wysokie obroty inwestorów detalicznych i pogoń za szczytami: Utrzymywanie się skrajnych zachowań stadnych i częstego handlu krótkoterminowego wśród uczestników detalicznych, zmniejszających potencjalne realne stopy zwrotu indeksu wskutek opłat transakcyjnych i niewłaściwego momentu wejścia na rynek.
- Odwrót od zasad metodologii indeksu lub zahamowanie ich rozwoju: Jakiekolwiek wycofanie reform wprowadzonych po 2020 (takie jak złagodzenie limitu udziału pojedynczego składnika wynoszącego 15%, ponowne dopuszczenie akcji wysokiego ryzyka oznaczonych ST lub skrócenie okresu oczekiwania wynoszącego 1 rok dla nowych pierwszych ofert publicznych o wysokiej zmienności).
Źródła
Teacher Li Yongle - "Which Stock Market Makes More Money, US or China? Why Does the Dow Hit New Highs While the Shanghai Index Stays at 3000?" (YouTube Video Analysis)
Oglądaj
Linki do źródeł
Oglądaj i słuchaj
- Shanghai vs Dow: How a Flat 3,000 Hid 9% Real Annual Returns YouTube · EN
- 道瓊破5萬、上證卡三千:年化9%為何散戶仍虧錢? YouTube · 中文
- Shanghai vs Dow: How a Flat 3,000 Hid 9% Real Annual Returns | Stock Market Podcast · EN
- 道瓊破5萬、上證卡三千:年化9%為何散戶仍虧錢?|美股市場 Podcast · 中文