Insights Investing
เจาะลึกกลไกดัชนีและผลตอบแทนที่แท้จริง: การวิเคราะห์เปรียบเทียบตลาดหุ้นสหรัฐฯ และจีนจากมุมมองของนักลงทุนเน้นคุณค่า
พอดแคสต์ · ฟัง (17 นาที)
สารบัญ
- 1. วิวัฒนาการและกลไกของดัชนีตลาดหุ้น: ดัชนีเฉลี่ยอุตสาหกรรมดาวโจนส์เทียบกับ S&P 500
- 2. ผลตอบแทนที่แท้จริงในอดีต: คำนึงถึงเงินปันผลและเงินเฟ้อ
- 3. จุดกำเนิดและความบิดเบือนเชิงโครงสร้างของดัชนีหุ้นรวมเซี่ยงไฮ้
- 4. ปฏิทรรศน์ของผลตอบแทนที่แท้จริง 9.0% การจัดสรรเงินทุน และความเป็นจริงของนักลงทุน
- ตัวเลขสำคัญ
- สิ่งที่จะเปลี่ยนมุมมองของเรา
- เอกสารอ้างอิง
นักลงทุนมักตั้งคำถามว่าเหตุใดดัชนีหุ้นที่รายงานทั่วไปจึงแสดงภาพที่แตกต่างกันอย่างชัดเจน โดยเฉพาะเหตุใดดัชนีหุ้นรวมตลาดหลักทรัพย์เซี่ยงไฮ้จึงดูเหมือนยึดอยู่บริเวณระดับ 3,000 จุดอย่างต่อเนื่อง ขณะที่ดัชนีเฉลี่ยอุตสาหกรรมดาวโจนส์ทำสถิติสูงสุดใหม่เป็นประจำ และหุ้นสหรัฐฯ ให้ผลตอบแทนเหนือกว่าหุ้นจีนจริงหรือไม่ในช่วงเวลาหลายทศวรรษ คำตอบของข้อขัดแย้งนี้อยู่ที่วิธีการจัดทำดัชนี: กรอบการถ่วงน้ำหนักด้วยราคา การปรับตามหุ้นหมุนเวียน และมูลค่าหลักทรัพย์ตามราคาตลาดรวม ล้วนก่อให้เกิดความบิดเบือนเชิงโครงสร้างในตัวเลขดัชนีที่รายงานทั่วไป อย่างไรก็ตาม เมื่อประเมินผ่านกรอบการลงทุนเน้นคุณค่าที่รวมการนำเงินปันผลกลับไปลงทุนและปรับผลกระทบของเงินเฟ้อต่อกำลังซื้อแล้ว ทั้งสองตลาดให้ผลตอบแทนทบต้นที่แท้จริงในระดับสูง (ผลตอบแทนที่แท้จริงต่อปี 6.6% สำหรับหุ้นสหรัฐฯ เทียบกับผลตอบแทนที่แท้จริงต่อปี 9.0% สำหรับดัชนีหุ้นรวมเซี่ยงไฮ้ตั้งแต่ 1990) ท้ายที่สุด การสร้างความมั่งคั่งระยะยาวขึ้นอยู่กับกำไรของเจ้าของกิจการที่บริษัทสร้างได้จริง กลไกการจัดสรรเงินทุน เช่น การซื้อหุ้นคืนเทียบกับการเพิ่มหุ้นหมุนเวียนที่ทำให้สัดส่วนการถือหุ้นลดลง และพฤติกรรมนักลงทุน มากกว่าตัวเลขดัชนีที่รายงานทั่วไปซึ่งมีข้อบกพร่อง
1. วิวัฒนาการและกลไกของดัชนีตลาดหุ้น: ดัชนีเฉลี่ยอุตสาหกรรมดาวโจนส์เทียบกับ S&P 500
การทำความเข้าใจตัวชี้วัดอ้างอิงตลาดหุ้นสมัยใหม่จำเป็นต้องศึกษาวิวัฒนาการทางประวัติศาสตร์ของโครงสร้างพื้นฐานตลาดการเงินสหรัฐฯ การซื้อขายหุ้นที่ปราศจากการกำกับดูแลในสหรัฐอเมริกาเริ่มต้นใน 1790 หลังการก่อตั้งตลาดหลักทรัพย์ฟิลาเดลเฟีย เพื่อยับยั้งการปั่นตลาด การผิดนัดของคู่สัญญา และเรื่องอื้อฉาวในการซื้อขายที่เกิดขึ้นบ่อย นายหน้าค้าหุ้นชั้นนำ 24 รายจึงรวมตัวกันใต้ต้นบัตตันวูดบนถนนวอลล์สตรีทในนครนิวยอร์กใน 1792 เพื่อลงนามในข้อตกลงบัตตันวูดอันสำคัญ เอกสารนี้วางระบบกำกับดูแลตลาดอย่างเป็นทางการ โดยกำหนดมาตรฐานคุณสมบัตินายหน้าอย่างเข้มงวดและบังคับใช้อัตราค่านายหน้าขั้นต่ำ 0.25% สำหรับทุกธุรกรรม ในช่วงหลายทศวรรษต่อมา เครือข่ายนายหน้านี้ขยายตัว จนลงเอยด้วยการก่อตั้งตลาดหลักทรัพย์นิวยอร์กอย่างเป็นทางการใน 1863
ในช่วงปลายศตวรรษที่ 19 นักลงทุนยังขาดเครื่องมือเชิงปริมาณที่มีประสิทธิภาพในการติดตามการเคลื่อนไหวของราคาหุ้นโดยรวม นอกเหนือจากการตรวจดูกระดานดำในตลาดหลักทรัพย์ด้วยตนเองหรือสอบถามราคาจากเสมียนซื้อขาย เพื่อขจัดความไม่โปร่งใสนี้ ชาร์ลส์ ดาว ซึ่งเรียนไม่จบระดับมัธยมต้นแต่มีสัญชาตญาณตลาดที่เฉียบคม และเอ็ดเวิร์ด โจนส์ ได้ก่อตั้งบริษัท Dow Jones ในระยะแรก พวกเขาให้ข้อมูลราคาอัปเดตรายวันแก่สมาชิกผู้รับข้อมูลทางการเงินผ่านโทรศัพท์ ก่อนพัฒนาตัวสรุปผลการดำเนินงานของตลาดเชิงปริมาณแบบรวมศูนย์ นั่นคือดัชนีเฉลี่ยอุตสาหกรรมดาวโจนส์ ซึ่งเผยแพร่ครั้งแรกเมื่อวันที่ 26 พฤษภาคม 1896 โดยมีค่าฐาน 40.94 จุด ดัชนีนี้ตีพิมพ์ทุกวันในหนังสือพิมพ์การเงินที่เพิ่งก่อตั้งขึ้นของพวกเขา เดอะวอลล์สตรีทเจอร์นัล และในระยะแรกติดตามกิจการอุตสาหกรรมชั้นนำ 12 แห่งที่ขับเคลื่อนการขยายตัวของเศรษฐกิจอเมริกัน รวมถึงผู้ผลิตฝ้าย กลุ่มธุรกิจยาสูบ และ General Electric
แม้จะมีสถานะสำคัญทางประวัติศาสตร์ แต่ดัชนีเฉลี่ยอุตสาหกรรมดาวโจนส์ใช้วิธีคำนวณแบบถ่วงน้ำหนักด้วยราคา ซึ่งก่อให้เกิดความบิดเบือนเชิงโครงสร้างโดยธรรมชาติ:
$$\text{DJIA} = \frac{\sum_{i=1}^{N} P_i}{D}$$
โดย $P_i$ หมายถึงราคาหุ้นต่อหน่วยของหุ้นองค์ประกอบ $i$ และ $D$ หมายถึงตัวหารดัชนี ภายใต้การถ่วงน้ำหนักด้วยราคา บริษัทที่ซื้อขายด้วยราคาต่อหุ้นในหน่วยดอลลาร์ที่สูงจะมีอิทธิพลต่อการเคลื่อนไหวของดัชนีมากกว่าบริษัทที่มีราคาหุ้นต่ำอย่างไม่เป็นสัดส่วน โดยไม่คำนึงถึงมูลค่าหลักทรัพย์รวมของบริษัท สินทรัพย์สุทธิ จำนวนหุ้นที่ออกและคงค้าง หรือขนาดในเชิงเศรษฐกิจมหภาค
เพื่อขยายความครอบคลุมของตลาด ดัชนีเฉลี่ยอุตสาหกรรมดาวโจนส์เพิ่มจำนวนกิจการที่เป็นองค์ประกอบจาก 12 เป็น 30 แห่งใน 1928 และกำหนดค่าฐานดัชนีใหม่เป็น 100 จุดในวันที่ 1 ตุลาคม 1928 รายชื่อสมาชิกในดัชนีได้รับการปรับเป็นระยะ โดยนำกิจการอุตสาหกรรมที่ชะงักงันหรือถดถอยออก และแทนที่ด้วยธุรกิจที่เติบโต ใน 2018 General Electric ซึ่งเป็นสมาชิกสุดท้ายที่เหลืออยู่จากกลุ่มองค์ประกอบดั้งเดิมใน 1896 ถูกนำออกจากดัชนีอย่างเป็นทางการ
เพื่อแก้ไขความบิดเบือนที่เกิดจากการถ่วงน้ำหนักด้วยราคา Standard & Poor's จึงเปิดตัวดัชนี S&P 500 ใน 1957 โดย S&P 500 ใช้กรอบการถ่วงน้ำหนักตามมูลค่าหลักทรัพย์ตามราคาตลาดที่ปรับด้วยหุ้นหมุนเวียน:
$$\text{S&P 500 Index} = \frac{\sum_{i=1}^{N} (P_i \times Q_i)}{\text{Divisor}}$$
โดย $P_i$ หมายถึงราคาตลาดปัจจุบันของหุ้นองค์ประกอบ $i$ และ $Q_i$ หมายถึงหุ้นหมุนเวียนที่ซื้อขายได้ (จำนวนหุ้นที่เปิดให้สาธารณชนซื้อขาย โดยไม่รวมหุ้นที่บุคคลภายในหรือรัฐถือครองและถูกจำกัดการซื้อขาย) ด้วยการถ่วงน้ำหนักองค์ประกอบตามมูลค่าหลักทรัพย์ตามราคาตลาดของหุ้นหมุนเวียนที่ซื้อขายได้ S&P 500 จึงสะท้อนสภาพคล่องของตลาดที่เข้าถึงได้ นอกจากนี้ ตัวหารทางคณิตศาสตร์จะได้รับการปรับแบบพลวัตทุกครั้งที่มีการเปลี่ยนหุ้นองค์ประกอบ บริษัทเสนอขายหุ้นเพิ่มทุนแก่ผู้ถือหุ้นเดิม หรือเกิดการเปลี่ยนแปลงโครงสร้างทุน การปรับตัวหารอย่างต่อเนื่องนี้ช่วยรักษาความต่อเนื่องของดัชนี เพื่อให้การเปลี่ยนแปลงของจุดดัชนีรายวันสะท้อนเฉพาะการเคลื่อนไหวของราคาสินทรัพย์อ้างอิง แทนที่จะเกิดจากการเพิ่มหรือลดทุนในเชิงกลไก
2. ผลตอบแทนที่แท้จริงในอดีต: คำนึงถึงเงินปันผลและเงินเฟ้อ
การประเมินผลการดำเนินงานของตลาดในช่วงหลายทศวรรษโดยอาศัยเพียงระดับดัชนีที่รายงานทั่วไปก่อให้เกิดข้อผิดพลาดพื้นฐาน เพราะละเลยการจ่ายเงินปันผลเป็นเงินสดและผลกระทบของเงินเฟ้อต่อกำลังซื้อ
ตลอดช่วงประเมิน 98 ปี ตั้งแต่วันที่ 1 ตุลาคม 1928 (เมื่อกำหนดค่าฐานของดัชนีเฉลี่ยอุตสาหกรรมดาวโจนส์ไว้ที่ 100 จุด) ถึงวันที่ 1 ตุลาคม 2026 (เมื่อดัชนีขึ้นถึง 52,867.98 จุด) ดัชนีเฉลี่ยอุตสาหกรรมดาวโจนส์สร้างอัตราการเติบโตทบต้นต่อปีในรูปตัวเงิน (CAGR) ที่ 6.6%:
$$100 \times (1 + R)^{98} = 52,867.98 \implies R \approx 6.6%$$
เมื่อใช้กฎ 72 ผลตอบแทนต่อปีในรูปตัวเงินที่ 6.6% จะทำให้เงินลงทุนเพิ่มเป็นสองเท่าโดยประมาณทุก 11 ปี ซึ่งสูงกว่าผลตอบแทนเงินฝากธนาคารทั่วไปและตราสารหนี้รัฐบาลอย่างมากในช่วงเวลาเดียวกัน
การแยกองค์ประกอบผลการดำเนินงานของ S&P 500 ในช่วงหลายทศวรรษตั้งแต่ 1957 ถึง 2026 ยิ่งแสดงให้เห็นผลกระทบทางคณิตศาสตร์ที่สำคัญของการนำเงินปันผลกลับไปลงทุนและการปรับเงินเฟ้อ:
- ผลตอบแทนจากราคาดัชนีในรูปตัวเงิน: ดัชนี S&P 500 ที่วัดเฉพาะราคาให้ผลตอบแทนเฉลี่ยในรูปตัวเงิน 7.7% ต่อปี
- ผลตอบแทนรวม (การนำเงินปันผลกลับไปลงทุน): การนำเงินปันผลเงินสดทั้งหมดกลับไปลงทุนในหุ้นองค์ประกอบเพิ่มผลตอบแทนทบต้นในรูปตัวเงินเป็น 10.5% ต่อปี
- ผลตอบแทนสุทธิที่แท้จริง (ปรับเงินเฟ้อแล้ว): การหักเงินเฟ้อทางการเงินออกจากผลตอบแทนทบต้นรวมให้ผลตอบแทนทบต้นที่แท้จริง 6.6% ต่อปี
จากมุมมองการลงทุนเน้นคุณค่าแบบเกรแฮม-บัฟเฟตต์ กราฟดัชนีที่วัดเฉพาะราคาไม่ผ่านเกณฑ์พื้นฐานเรื่อง "กำไรของเจ้าของกิจการ" ของเบนจามิน เกรแฮม เมื่อบริษัทจ่ายเงินปันผลเป็นเงินสด ราคาหุ้นในตลาดหลักทรัพย์จะลดลงตามจำนวนเงินปันผลในวันที่หุ้นขึ้นเครื่องหมายไม่รับสิทธิเงินปันผล ดัชนีที่วัดเฉพาะราคาบันทึกการลดลงของราคานี้เป็นผลขาดทุนจากเงินทุนเพียงอย่างเดียว โดยมองการจ่ายเงินสดว่าเป็นการทำลายมูลค่า แทนที่จะเป็นการโอนเงินทุนที่มีสภาพคล่องโดยตรงจากคลังเงินของบริษัทไปยังงบดุลของนักลงทุน ตลอดช่วงการถือครองหลายทศวรรษ การนำกำไรสะสมกลับไปลงทุนร่วมกับเงินปันผลเงินสดสะสมเป็นกลไกหลักที่ขับเคลื่อนผลตอบแทนรวมของเจ้าของกิจการ การละเลยการจ่ายเงินสดทำให้ประเมินพลังการทบต้นที่แท้จริงของการเป็นเจ้าของหุ้นต่ำเกินไปอย่างมาก
3. จุดกำเนิดและความบิดเบือนเชิงโครงสร้างของดัชนีหุ้นรวมเซี่ยงไฮ้
ประสบการณ์ของจีนด้านโครงสร้างพื้นฐานหุ้นบริษัทมีประวัติยาวนานกว่าหนึ่งศตวรรษครึ่ง ใน 1872 หลี่หงจางและเซิ่งเซวียนไหว ผู้นำขบวนการพัฒนาแบบตะวันตก ได้ก่อตั้ง China Merchants Steam Navigation Company และออกหุ้นธุรกิจที่เสนอขายต่อประชาชนเป็นครั้งแรกของจีน (ตลาดหลักทรัพย์เซี่ยงไฮ้รำลึกถึงจุดกำเนิดทางประวัติศาสตร์นี้ด้วยการกำหนดรหัสหุ้น 601872 ให้แก่ China Merchants Steamship) การซื้อขายหุ้นในรูปแบบสถาบันขยายตัวผ่านการจัดตั้งสมาคมหุ้นเซี่ยงไฮ้ใน 1891 และการก่อตั้งตลาดหลักทรัพย์เซี่ยงไฮ้อย่างเป็นทางการใน 1904 หลังการสถาปนาสาธารณรัฐประชาชนจีนใน 1949 ตลาดการเงินแบบทุนนิยมถูกปิดลง
หลักทรัพย์ประเภทหุ้นกลับมาปรากฏอีกครั้งในช่วงการปฏิรูปและเปิดประเทศ ใน 1984 ความนิยมในตัวนักร้องไต้หวัน เติ้งลี่จวิน (เทเรซา เติ้ง) แพร่กระจายทั่วจีนแผ่นดินใหญ่ เนื่องจากลำโพงโทรทัศน์และวิทยุทั่วไปไม่สามารถให้ความเที่ยงตรงของเสียงตามที่ผู้ฟังต้องการ ความต้องการของผู้บริโภคต่อระบบลำโพงเสียงคุณภาพสูงจึงขยายตัวอย่างรวดเร็ว ฉินปิน ผู้จัดการ Shanghai Electrical General Factory อาศัยโอกาสจากพลวัตตลาดนี้ โดยมุ่งสร้างสายการผลิตลำโพงขั้นสูง เมื่อขาดเงินทุนสำหรับขยายโรงงาน ฉินจึงเสนอระดมทุนด้วยการออกใบหุ้นให้แก่คนงานโรงงานโดยตรง
อย่างไรก็ตาม รายงานของ ซินหมินอีฟนิงนิวส์ ระบุโดยไม่ตั้งใจว่ามีการเสนอขายหุ้นแก่ประชาชนทั่วไป ประชาชนที่สนใจหลั่งไหลไปยังสำนักงานหนังสือพิมพ์เพื่อสอบถามขั้นตอนการซื้อ เพื่อคลี่คลายกระแสเรียกร้องจากประชาชน ผู้บริหารสื่อจึงโน้มน้าวให้ฉินจัดสรรหุ้นส่วนหนึ่งของการเสนอขายให้แก่ประชาชน ในวันที่ 18 พฤศจิกายน 1984 Shanghai Feilo Acoustics เปิดการเสนอขายหุ้นต่อประชาชนครั้งแรกของจีนยุคใหม่ โดยหุ้นที่เสนอขายต่อประชาชนจำนวน 500,000 หุ้นขายหมดแทบจะทันที ขณะที่ฝูงชนเบียดเสียดกันอยู่หน้าประตูโรงงาน
เพื่ออำนวยความสะดวกในการซื้อขายในตลาดรอง แผนกซื้อขายจิ้งอันของ Shanghai Trust เปิดดำเนินการในวันที่ 26 กันยายน 1986 ในปีเดียวกัน จอห์น ฟีแลน ประธานตลาดหลักทรัพย์นิวยอร์ก เดินทางเยือนปักกิ่งและมอบบัตรผ่านตลาดหลักทรัพย์สำหรับบุคคลสำคัญให้แก่เติ้งเสี่ยวผิง เติ้งมอบใบหุ้นของ Feilo Acoustics ให้แก่ฟีแลนเป็นการตอบแทน เพื่อพิสูจน์ว่าการเป็นเจ้าของหุ้นจีนมีผลในทางปฏิบัติจริง ฟีแลนจึงเดินทางตรงไปยังแผนกซื้อขายจิ้งอันในเซี่ยงไฮ้เพื่อดำเนินการโอนหุ้นเป็นชื่อของตนด้วยตนเอง หลังโครงการนำร่องเหล่านี้ เติ้งเสี่ยวผิงประกาศแนวนโยบายที่ชัดเจนว่า ตลาดทุนไม่ได้เป็นสิ่งเฉพาะของทุนนิยม สังคมนิยมก็สามารถใช้ประโยชน์ได้ และต้องดำเนินการทดลองตลาดอย่างเด็ดเดี่ยว
แนวนโยบายของเติ้งกระตุ้นให้เกิดการก่อตั้งตลาดหลักทรัพย์เซี่ยงไฮ้และตลาดหลักทรัพย์เซินเจิ้นใน 1990 ในวันที่ 19 ธันวาคม 1990 ดัชนีหุ้นรวมตลาดหลักทรัพย์เซี่ยงไฮ้เปิดตัวด้วยค่าฐาน 100 จุด ครอบคลุมหุ้นจดทะเบียนเริ่มต้น 8 ตัว
เพื่อระดมเงินทุนเข้าสู่รัฐวิสาหกิจอย่างรวดเร็ว ผู้ออกแบบตลาดในระยะแรกใช้วิธีคำนวณมูลค่าหลักทรัพย์ตามราคาตลาดรวมโดยไม่ปรับ แทนกรอบที่ปรับตามหุ้นหมุนเวียน สูตรพื้นฐานของดัชนีหุ้นรวมเซี่ยงไฮ้ถูกกำหนดไว้ดังนี้:
$$\text{SSEC} = \frac{\sum_{i=1}^{N} (P_{it} \times Q_{it})}{\sum_{i=1}^{N} (P_{i0} \times Q_{i0})} \times 100$$
โดย $P_{it}$ และ $Q_{it}$ หมายถึงราคาตลาดปัจจุบันและจำนวนหุ้นที่ออกทั้งหมดของหุ้นองค์ประกอบ $i$ ขณะที่ $P_{i0}$ และ $Q_{i0}$ หมายถึงค่าพารามิเตอร์ในช่วงฐาน เช่นเดียวกับดัชนีเฉลี่ยอุตสาหกรรมดาวโจนส์และ S&P 500 ตัวหารฐาน ($\sum P_{i0} \times Q_{i0}$) จะถูกปรับทุกครั้งที่มีองค์ประกอบใหม่เข้าจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์ เพื่อป้องกันการกระโดดของจุดดัชนีที่เกิดจากกลไกการคำนวณและรักษาความต่อเนื่องของชุดข้อมูลดัชนี
อย่างไรก็ตาม การออกแบบเชิงโครงสร้างนี้ก่อให้เกิดความบิดเบือนด้านวิธีคำนวณหลักสี่ประการ ซึ่งในอดีตทำให้ดัชนีหุ้นรวมเซี่ยงไฮ้ที่รายงานทั่วไปยึดอยู่บริเวณ 3,000 จุด:
- การถ่วงน้ำหนักด้วยมูลค่าหลักทรัพย์ตามราคาตลาดรวมและหุ้นที่ไม่หมุนเวียน: ดัชนีหุ้นรวมเซี่ยงไฮ้ดั้งเดิมคำนวณน้ำหนักบริษัทจากจำนวนหุ้นที่ออกทั้งหมด ($Q_{it}$) แทนหุ้นหมุนเวียนสาธารณะที่ซื้อขายได้ รัฐวิสาหกิจขนาดใหญ่ที่มีบทบาทนำ (เช่น Industrial and Commercial Bank of China) ได้รับน้ำหนักในดัชนีมหาศาลจากหุ้นก้อนใหญ่ที่รัฐถือครองและไม่หมุนเวียน ซึ่งไม่เคยซื้อขายในตลาดเปิด
- แรงฉุดจากบริษัทขนาดใหญ่มาก: ธนาคารรัฐ ผู้ผลิตพลังงาน และกลุ่มบริษัทอุตสาหกรรมที่อยู่ในระยะอิ่มตัวและเติบโตช้า ครองสัดส่วนหลักในการคำนวณฐาน ภาวะชะงักงันของภาคธุรกิจดั้งเดิมที่มีน้ำหนักสูงเหล่านี้กดความก้าวหน้าของดัชนีโดยรวม และบดบังผลการดำเนินงานที่ดีขึ้นของกิจการเอกชนขนาดเล็กกว่าซึ่งเติบโตอย่างรวดเร็ว
- การนำหุ้นเสนอขายต่อประชาชนครั้งแรกที่มีมูลค่าสูงเกินไปเข้าดัชนี ("สูงสุดตั้งแต่วันแรก"): กฎดัชนีเดิมกำหนดให้นำหุ้นที่เสนอขายต่อประชาชนครั้งแรกและเพิ่งจดทะเบียนเข้าดัชนีไม่นานหลังเปิดตัว ความกระตือรือร้นเชิงเก็งกำไรของนักลงทุนรายย่อยมักผลักดันหุ้นออกใหม่ (เช่น PetroChina) ให้มีมูลค่าประเมินสูงสุดขั้วในวันแรกของการซื้อขาย เมื่อหุ้นเสนอขายต่อประชาชนครั้งแรกที่มีราคาสูงเกินไปเหล่านี้ประสบภาวะราคาลดลงต่อเนื่องหลายปีในเวลาต่อมา น้ำหนักเชิงโครงสร้างของหุ้นเหล่านี้จึงฉุดค่าดัชนีที่คำนวณได้ลงอย่างต่อเนื่อง
- การรวมหุ้นที่มีปัญหาทางการเงินหรืออยู่ภายใต้มาตรการดูแลพิเศษ และการไม่รวมหุ้นเทคโนโลยีเติบโต: กฎเดิมยังคงบริษัทที่ขาดทุนเรื้อรังและอยู่ภายใต้มาตรการดูแลพิเศษไว้ในดัชนี ทำให้เกิดแรงฉุดต่อผลการดำเนินงานอย่างต่อเนื่อง ขณะเดียวกัน ผู้นำเศรษฐกิจดิจิทัลและอินเทอร์เน็ตสำหรับผู้บริโภคที่เติบโตเร็วที่สุดของจีน (เช่น Alibaba, Tencent และ Meituan) จดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์ต่างประเทศหรือกระดานทางเลือก ทำให้ดัชนีกระดานหลักไม่สามารถสะท้อนภาคธุรกิจที่เติบโตอย่างมีพลวัตที่สุดของเศรษฐกิจได้
เพื่อแก้ไขข้อบกพร่องเชิงโครงสร้างเหล่านี้ หน่วยงานกำกับดูแลทางการเงินดำเนินการปฏิรูปดัชนีอย่างครอบคลุมระหว่าง 2020 ถึง 2026:
- เพดานน้ำหนักหุ้นรายตัว: จำกัดน้ำหนักสูงสุดของหุ้นองค์ประกอบแต่ละตัวในดัชนีไว้ที่ $\le 15%$
- การเลื่อนเวลานำหุ้นเสนอขายต่อประชาชนครั้งแรกเข้าดัชนี: เลื่อนการนำหุ้นที่เสนอขายต่อประชาชนครั้งแรกเข้าดัชนีออกไป 1 ปีหลังจดทะเบียน เพื่อขจัดการลดลงของราคาจากภาวะ "สูงสุดตั้งแต่วันแรก"
- การนำสินทรัพย์ที่มีปัญหาทางการเงินออก: นำหุ้นที่อยู่ภายใต้มาตรการดูแลพิเศษซึ่งมีความเสี่ยงสูงและหุ้นที่มีผลการดำเนินงานย่ำแย่ออกจากการคำนวณฐาน
- การผนวกภาคเทคโนโลยี: นำตลาด STAR Market ที่มุ่งเน้นเทคโนโลยี (กระดานนวัตกรรมวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี) เข้าสู่ดัชนีอ้างอิงโดยตรง
4. ปฏิทรรศน์ของผลตอบแทนที่แท้จริง 9.0% การจัดสรรเงินทุน และความเป็นจริงของนักลงทุน
การคำนวณผลตอบแทนทางคณิตศาสตร์ตลอดหลายทศวรรษของดัชนีคอมโพสิตตลาดหลักทรัพย์เซี่ยงไฮ้ใหม่ เผยให้เห็นความแตกต่างอย่างชัดเจนระหว่างภาพจำจากตัวเลขพาดหัวกับความเป็นจริงทางสถิติ จากฐาน 100 จุด ณ วันที่ 19 ธันวาคม 1990 สู่ระดับปิดที่ 3,658 จุดในปี 2026 ตลอดระยะเวลา 36 ปี ดัชนีดังกล่าวสร้างผลตอบแทนดังต่อไปนี้:
$$\text{Nominal Index Price CAGR} = 10.5%$$ $$\text{Total Return (Dividend Reinvestment)} = 13.8%$$ $$\text{Real Net Return (Inflation-Adjusted)} = 9.0%$$
เมื่อพิจารณาผลตอบแทนรวมที่ปรับด้วยเงินเฟ้อ หุ้นจีนให้ผลตอบแทนทบต้นที่แท้จริงต่อปี 9.0% นับตั้งแต่ปี 1990 สูงกว่าผลตอบแทนทบต้นที่แท้จริงในอดีตของตลาดหุ้นสหรัฐฯ ที่ 6.6% ในช่วงการประเมินหลายทศวรรษของแต่ละตลาด
แม้ตลาดจะมีผลการดำเนินงานดังกล่าว นักลงทุนรายย่อยส่วนใหญ่กลับประสบผลขาดทุนสุทธิในพอร์ต ความแตกต่างนี้เกิดจากจังหวะการเข้าลงทุนเชิงโครงสร้าง อุปสรรคด้านพฤติกรรม และแรงจูงใจด้านการกำกับดูแลกิจการที่อยู่เบื้องหลัง:
- พลาดช่วงที่ตลาดพุ่งขึ้นในระยะแรก: การขยายตัวของระดับมูลค่าตลาดครั้งใหญ่ที่สุดเกิดขึ้นระหว่างปี 1990 ถึง 1993 เมื่อดัชนีพุ่งขึ้น 15 เท่า จาก 100 เป็น 1,500 จุด นักลงทุนรายย่อยส่วนใหญ่ไม่ได้เข้าร่วมในช่วงแรกนี้ แต่เข้าตลาดหลังปี 2005 สำหรับนักลงทุนที่เข้าตลาดระหว่างปี 2005 ถึง 2026 ค่า CAGR ของดัชนีในรูปตัวเงินโดยเฉลี่ยลดลงเหลือ ~5%
- อุปสรรคด้านพฤติกรรมและการกัดกร่อนจากค่าธรรมเนียม: บัญชีนักลงทุนรายย่อยมักเผชิญอุปสรรคด้านพฤติกรรมอย่างรุนแรง ทั้งการซื้ออย่างหนักในช่วงที่ตลาดตื่นเต้นกับการเก็งกำไร การขายด้วยความตื่นตระหนกที่จุดต่ำสุดของวัฏจักร และการซื้อขายถี่ การหมุนเวียนซื้อขายมากเกินไปนี้ทำให้ค่าธรรมเนียมธุรกรรมกัดกร่อนผลตอบแทนอย่างมาก เปลี่ยนผลตอบแทนทบต้นที่แท้จริงของตลาด 9.0% ให้กลายเป็นผลตอบแทนที่แท้จริงติดลบสำหรับบัญชีนักลงทุนรายย่อย
- กลไกการจัดสรรเงินทุนของบริษัทและแรงจูงใจด้านการกำกับดูแลกิจการ: การทบต้นของความมั่งคั่งของเจ้าของกิจการต่อหุ้นตลอดหลายทศวรรษขึ้นอยู่กับกลยุทธ์การจัดสรรเงินทุนของบริษัทเป็นพื้นฐาน: * รูปแบบสหรัฐฯ (“การลดจำนวนหุ้นด้วยการซื้อคืน”): ในมุมมองการจัดสรรเงินทุนของ Warren Buffett การซื้อคืนและยกเลิกหุ้นที่ซื้อขายได้ในราคาต่ำกว่ามูลค่าที่แท้จริงทำหน้าที่เป็นกลไกลดจำนวนหุ้นที่มีประสิทธิภาพ บริษัทใช้กระแสเงินสดส่วนเกินซื้อคืนและยกเลิกหุ้นที่หมุนเวียนซื้อขายอยู่ เพื่อลดจำนวนหุ้นทั้งหมด ส่งผลให้กำไรของเจ้าของกิจการและมูลค่าที่แท้จริงต่อหุ้นเพิ่มขึ้นเมื่อเวลาผ่านไป และผลักดันให้ราคาต่อหุ้นปรับสูงขึ้นแม้ในช่วงที่รายได้เติบโตเพียงเล็กน้อย * รูปแบบหุ้นเอในอดีตและโครงสร้างแรงจูงใจของผู้ถือหุ้น: ในอดีต บริษัทจดทะเบียนของจีนมองตลาดหุ้นสาธารณะเป็นแหล่งระดมทุนเพื่อขยายสินทรัพย์เป็นหลัก ที่สำคัญ แรงจูงใจด้านการกำกับดูแลกิจการยิ่งตอกย้ำแนวทางนี้ ผู้ถือหุ้นที่มีอำนาจควบคุมและผู้ถือหุ้นรายใหญ่ภาครัฐถือหุ้นที่ไม่สามารถหมุนเวียนซื้อขายได้ จึงไม่สามารถเข้าร่วมการซื้อหุ้นคืนในตลาดเปิด การซื้อคืนหุ้นสาธารณะที่หมุนเวียนซื้อขายได้ไม่ได้ทำให้เงินสดเข้ากระเป๋าผู้ถือหุ้นที่มีอำนาจควบคุม ในทางตรงกันข้าม การจ่ายเงินปันผลเป็นเงินสดส่งเงินสดตรงถึงผู้ถือหุ้นรายใหญ่ตามสัดส่วนการถือหุ้นจำนวนมากของตนอย่างตรงตัว ด้วยเหตุนี้ ผู้บริหารบริษัทจึงนิยมจ่ายเงินปันผลเป็นเงินสดหรือขยายกำลังการผลิตของบริษัทมากกว่าซื้อหุ้นคืนในตลาดเปิดและยกเลิกหุ้น เนื่องจากหุ้นที่หมุนเวียนซื้อขายได้แทบไม่ถูกยกเลิก การเพิ่มขึ้นของมูลค่าที่แท้จริงต่อหุ้นจึงถูกเจือจางเมื่อเทียบกับการเติบโตโดยรวมของบริษัท
สำหรับนักลงทุนเน้นคุณค่า การเคลื่อนไหวของระดับดัชนีที่ปรากฏในพาดหัวมีความสำคัญรองจากกำไรของเจ้าของกิจการตามปัจจัยพื้นฐาน การปฏิรูปโครงสร้างดัชนี กลไกการจัดสรรเงินทุนของบริษัท และการปฏิบัติอย่างมีวินัยด้านพฤติกรรม การทบต้นของความมั่งคั่งอย่างยั่งยืนเกิดขึ้นเมื่อซื้อธุรกิจที่แข็งแกร่งและให้ผลตอบแทนสูงในช่วงที่ตลาดมองโลกในแง่ร้ายอย่างรุนแรง ซึ่งเป็นช่วงที่ความรู้สึกของฝูงชนมองว่าการลงทุนในหุ้นเป็นเรื่องไร้เหตุผล หากต้องการวิเคราะห์ความสามารถในการทำกำไรพื้นฐานของบริษัทและประเมินมูลค่าที่แท้จริงต่อหุ้นในตลาดทั่วโลก โปรดสำรวจรายงานวิจัยแบบเปิดเผยต่อสาธารณะของเราบนเว็บไซต์ DeepValues Research หรือใช้เครื่องมือประเมินมูลค่าแบบโต้ตอบในแอปพลิเคชัน DeepValues
ตัวเลขสำคัญ
- 0.25%: อัตราค่านายหน้าขั้นต่ำที่กำหนดโดยข้อตกลงบัตตันวูดบนวอลล์สตรีท (1792)
- 40.94 จุด: ค่าเริ่มต้นของดัชนีเฉลี่ยอุตสาหกรรมดาวโจนส์ ซึ่งประกอบด้วยหุ้นอุตสาหกรรม 12 ตัว (26 พฤษภาคม 1896)
- 100 จุด: ค่าฐานของดัชนีเฉลี่ยอุตสาหกรรมดาวโจนส์ที่กำหนดเมื่อขยายเป็นหุ้นองค์ประกอบ 30 ตัว (1 ตุลาคม 1928)
- 52,867.98 จุด: ระดับดัชนีเฉลี่ยอุตสาหกรรมดาวโจนส์ที่บันทึกไว้ (1 ตุลาคม 2026)
- 6.6%: อัตราการเติบโตทบต้นต่อปีในรูปตัวเงิน (CAGR) ของดัชนีเฉลี่ยอุตสาหกรรมดาวโจนส์ตลอด 98 ปี (1 ตุลาคม 1928 – 1 ตุลาคม 2026)
- 7.7%: ผลตอบแทนจากราคาดัชนีรายปีในรูปตัวเงินของดัชนีเอสแอนด์พี 500 (1957 – 2026)
- 10.5%: ผลตอบแทนรวมรายปีของดัชนีเอสแอนด์พี 500 เมื่อรวมการนำเงินปันผลกลับมาลงทุน (1957 – 2026)
- 6.6%: ผลตอบแทนที่แท้จริงรายปีของดัชนีเอสแอนด์พี 500 หลังหักเงินเฟ้อ (1957 – 2026)
- 500,000 หุ้น: จำนวนหุ้นที่ Shanghai Feilo Acoustics ออกเสนอขายต่อประชาชน (18 พฤศจิกายน 1984)
- 601872: รหัสหลักทรัพย์ในตลาดหลักทรัพย์เซี่ยงไฮ้ที่กำหนดให้ China Merchants Steam Navigation Company เพื่อระลึกถึงปีที่ก่อตั้ง (1872)
- 100 จุด: ค่าฐานเริ่มต้นของดัชนีคอมโพสิตตลาดหลักทรัพย์เซี่ยงไฮ้ ซึ่งประกอบด้วยหุ้น 8 ตัว (19 ธันวาคม 1990)
- 3,658 จุด: ระดับปิดของดัชนีคอมโพสิตตลาดหลักทรัพย์เซี่ยงไฮ้ (2026)
- 10.5%: ผลตอบแทนทบต้นต่อปีในรูปตัวเงินของดัชนีคอมโพสิตตลาดหลักทรัพย์เซี่ยงไฮ้ ไม่รวมเงินปันผล (19 ธันวาคม 1990 – 2026)
- 13.8%: ผลตอบแทนรวมทบต้นต่อปีของดัชนีคอมโพสิตตลาดหลักทรัพย์เซี่ยงไฮ้ เมื่อรวมการนำเงินปันผลกลับมาลงทุน (19 ธันวาคม 1990 – 2026)
- 9.0%: ผลตอบแทนทบต้นที่แท้จริงต่อปีของดัชนีคอมโพสิตตลาดหลักทรัพย์เซี่ยงไฮ้ หลังปรับด้วยเงินเฟ้อ (19 ธันวาคม 1990 – 2026)
- 15x (100 ถึง 1,500 จุด): ตัวคูณการพุ่งขึ้นเริ่มต้นของดัชนีคอมโพสิตตลาดหลักทรัพย์เซี่ยงไฮ้ในระยะแรก (1990 – 1993)
- 5%: ผลตอบแทนดัชนีรายปีเฉลี่ยในรูปตัวเงินของดัชนีคอมโพสิตตลาดหลักทรัพย์เซี่ยงไฮ้สำหรับนักลงทุนที่เข้าตลาดหลังปี 2005 (2005 – 2026)
- $\le 15%$: เพดานน้ำหนักสูงสุดของหุ้นองค์ประกอบแต่ละตัวที่กำหนดภายใต้กฎดัชนีคอมโพสิตตลาดหลักทรัพย์เซี่ยงไฮ้ฉบับปรับปรุง (การปฏิรูปปี 2020 – 2026)
- 1 ปี: ระยะเวลาจดทะเบียนที่กำหนดก่อนเพิ่มหุ้นเสนอขายต่อประชาชนครั้งแรกเข้าดัชนีคอมโพสิตตลาดหลักทรัพย์เซี่ยงไฮ้ได้ (การปฏิรูปปี 2020 – 2026)
สิ่งที่จะเปลี่ยนมุมมองของเรา
- การซื้อหุ้นคืนและการยกเลิกหุ้นที่ซื้อคืนมาอย่างแพร่หลาย: บริษัทหุ้นเอที่จดทะเบียนเปลี่ยนกลยุทธ์การจัดสรรเงินทุนจากการระดมทุน/การขยายกิจการเพียงอย่างเดียว ไปสู่การซื้อและยกเลิกหุ้นที่หมุนเวียนซื้อขายได้อย่างจริงจัง เพื่อเพิ่มมูลค่าต่อหุ้น
- การนำผู้นำด้านเทคโนโลยีและบริการที่เติบโตสูงเข้าจดทะเบียนและปรับน้ำหนักในวงกว้าง: การปรับสมดุลดัชนีหุ้นเอบนกระดานหลักให้มีบริษัทอินเทอร์เน็ตสำหรับผู้บริโภค ซอฟต์แวร์ และภาคบริการที่มีอัตรากำไรสูงเป็นองค์ประกอบสำคัญ ซึ่งปัจจุบันซื้อขายในต่างประเทศหรือในตลาดหลักทรัพย์ทางเลือก
- ปริมาณการซื้อขายของรายย่อยที่สูงเกินสัดส่วนและการไล่ซื้อที่ระดับสูงอย่างต่อเนื่อง: การคงอยู่ของพฤติกรรมแห่ตามฝูงชนอย่างรุนแรงและการซื้อขายระยะสั้นบ่อยครั้งของนักลงทุนรายย่อย ซึ่งกัดกร่อนผลตอบแทนที่แท้จริงที่ดัชนีอาจสร้างได้ผ่านค่าธรรมเนียมธุรกรรมและจังหวะเข้าลงทุนที่ไม่เหมาะสม
- การย้อนกลับหรือหยุดนิ่งของกฎวิธีจัดทำดัชนี: การยกเลิกการปฏิรูปหลังปี 2020 ไม่ว่าในรูปแบบใด (เช่น การผ่อนคลายเพดานน้ำหนักหุ้นองค์ประกอบ 15% การรับหุ้นความเสี่ยงสูงที่ถูกกำหนดให้ซื้อขายภายใต้มาตรการพิเศษกลับเข้ามา หรือการลดระยะเวลารอ 1 ปีสำหรับหุ้นเสนอขายต่อประชาชนครั้งแรกที่มีความผันผวน)
เอกสารอ้างอิง
Teacher Li Yongle - "Which Stock Market Makes More Money, US or China? Why Does the Dow Hit New Highs While the Shanghai Index Stays at 3000?" (YouTube Video Analysis)
ดู
ลิงก์แหล่งข้อมูล
ดูและฟัง
- Shanghai vs Dow: How a Flat 3,000 Hid 9% Real Annual Returns YouTube · EN
- 道瓊破5萬、上證卡三千:年化9%為何散戶仍虧錢? YouTube · 中文
- Shanghai vs Dow: How a Flat 3,000 Hid 9% Real Annual Returns | Stock Market พอดแคสต์ · EN
- 道瓊破5萬、上證卡三千:年化9%為何散戶仍虧錢?|美股市場 พอดแคสต์ · 中文