Insights Investing

เจาะลึกกลไกดัชนีและผลตอบแทนที่แท้จริง: การวิเคราะห์เปรียบเทียบตลาดหุ้นสหรัฐฯ และจีนจากมุมมองของนักลงทุนเน้นคุณค่า

พอดแคสต์ · ฟัง (17 นาที)

道瓊破5萬、上證卡三千:年化9%為何散戶仍虧錢?|美股市場

สารบัญ
  1. 1. วิวัฒนาการและกลไกของดัชนีตลาดหุ้น: ดัชนีเฉลี่ยอุตสาหกรรมดาวโจนส์เทียบกับ S&P 500
  2. 2. ผลตอบแทนที่แท้จริงในอดีต: คำนึงถึงเงินปันผลและเงินเฟ้อ
  3. 3. จุดกำเนิดและความบิดเบือนเชิงโครงสร้างของดัชนีหุ้นรวมเซี่ยงไฮ้
  4. 4. ปฏิทรรศน์ของผลตอบแทนที่แท้จริง 9.0% การจัดสรรเงินทุน และความเป็นจริงของนักลงทุน
  5. ตัวเลขสำคัญ
  6. สิ่งที่จะเปลี่ยนมุมมองของเรา
  7. เอกสารอ้างอิง

นักลงทุนมักตั้งคำถามว่าเหตุใดดัชนีหุ้นที่รายงานทั่วไปจึงแสดงภาพที่แตกต่างกันอย่างชัดเจน โดยเฉพาะเหตุใดดัชนีหุ้นรวมตลาดหลักทรัพย์เซี่ยงไฮ้จึงดูเหมือนยึดอยู่บริเวณระดับ 3,000 จุดอย่างต่อเนื่อง ขณะที่ดัชนีเฉลี่ยอุตสาหกรรมดาวโจนส์ทำสถิติสูงสุดใหม่เป็นประจำ และหุ้นสหรัฐฯ ให้ผลตอบแทนเหนือกว่าหุ้นจีนจริงหรือไม่ในช่วงเวลาหลายทศวรรษ คำตอบของข้อขัดแย้งนี้อยู่ที่วิธีการจัดทำดัชนี: กรอบการถ่วงน้ำหนักด้วยราคา การปรับตามหุ้นหมุนเวียน และมูลค่าหลักทรัพย์ตามราคาตลาดรวม ล้วนก่อให้เกิดความบิดเบือนเชิงโครงสร้างในตัวเลขดัชนีที่รายงานทั่วไป อย่างไรก็ตาม เมื่อประเมินผ่านกรอบการลงทุนเน้นคุณค่าที่รวมการนำเงินปันผลกลับไปลงทุนและปรับผลกระทบของเงินเฟ้อต่อกำลังซื้อแล้ว ทั้งสองตลาดให้ผลตอบแทนทบต้นที่แท้จริงในระดับสูง (ผลตอบแทนที่แท้จริงต่อปี 6.6% สำหรับหุ้นสหรัฐฯ เทียบกับผลตอบแทนที่แท้จริงต่อปี 9.0% สำหรับดัชนีหุ้นรวมเซี่ยงไฮ้ตั้งแต่ 1990) ท้ายที่สุด การสร้างความมั่งคั่งระยะยาวขึ้นอยู่กับกำไรของเจ้าของกิจการที่บริษัทสร้างได้จริง กลไกการจัดสรรเงินทุน เช่น การซื้อหุ้นคืนเทียบกับการเพิ่มหุ้นหมุนเวียนที่ทำให้สัดส่วนการถือหุ้นลดลง และพฤติกรรมนักลงทุน มากกว่าตัวเลขดัชนีที่รายงานทั่วไปซึ่งมีข้อบกพร่อง

1. วิวัฒนาการและกลไกของดัชนีตลาดหุ้น: ดัชนีเฉลี่ยอุตสาหกรรมดาวโจนส์เทียบกับ S&P 500

การทำความเข้าใจตัวชี้วัดอ้างอิงตลาดหุ้นสมัยใหม่จำเป็นต้องศึกษาวิวัฒนาการทางประวัติศาสตร์ของโครงสร้างพื้นฐานตลาดการเงินสหรัฐฯ การซื้อขายหุ้นที่ปราศจากการกำกับดูแลในสหรัฐอเมริกาเริ่มต้นใน 1790 หลังการก่อตั้งตลาดหลักทรัพย์ฟิลาเดลเฟีย เพื่อยับยั้งการปั่นตลาด การผิดนัดของคู่สัญญา และเรื่องอื้อฉาวในการซื้อขายที่เกิดขึ้นบ่อย นายหน้าค้าหุ้นชั้นนำ 24 รายจึงรวมตัวกันใต้ต้นบัตตันวูดบนถนนวอลล์สตรีทในนครนิวยอร์กใน 1792 เพื่อลงนามในข้อตกลงบัตตันวูดอันสำคัญ เอกสารนี้วางระบบกำกับดูแลตลาดอย่างเป็นทางการ โดยกำหนดมาตรฐานคุณสมบัตินายหน้าอย่างเข้มงวดและบังคับใช้อัตราค่านายหน้าขั้นต่ำ 0.25% สำหรับทุกธุรกรรม ในช่วงหลายทศวรรษต่อมา เครือข่ายนายหน้านี้ขยายตัว จนลงเอยด้วยการก่อตั้งตลาดหลักทรัพย์นิวยอร์กอย่างเป็นทางการใน 1863

ในช่วงปลายศตวรรษที่ 19 นักลงทุนยังขาดเครื่องมือเชิงปริมาณที่มีประสิทธิภาพในการติดตามการเคลื่อนไหวของราคาหุ้นโดยรวม นอกเหนือจากการตรวจดูกระดานดำในตลาดหลักทรัพย์ด้วยตนเองหรือสอบถามราคาจากเสมียนซื้อขาย เพื่อขจัดความไม่โปร่งใสนี้ ชาร์ลส์ ดาว ซึ่งเรียนไม่จบระดับมัธยมต้นแต่มีสัญชาตญาณตลาดที่เฉียบคม และเอ็ดเวิร์ด โจนส์ ได้ก่อตั้งบริษัท Dow Jones ในระยะแรก พวกเขาให้ข้อมูลราคาอัปเดตรายวันแก่สมาชิกผู้รับข้อมูลทางการเงินผ่านโทรศัพท์ ก่อนพัฒนาตัวสรุปผลการดำเนินงานของตลาดเชิงปริมาณแบบรวมศูนย์ นั่นคือดัชนีเฉลี่ยอุตสาหกรรมดาวโจนส์ ซึ่งเผยแพร่ครั้งแรกเมื่อวันที่ 26 พฤษภาคม 1896 โดยมีค่าฐาน 40.94 จุด ดัชนีนี้ตีพิมพ์ทุกวันในหนังสือพิมพ์การเงินที่เพิ่งก่อตั้งขึ้นของพวกเขา เดอะวอลล์สตรีทเจอร์นัล และในระยะแรกติดตามกิจการอุตสาหกรรมชั้นนำ 12 แห่งที่ขับเคลื่อนการขยายตัวของเศรษฐกิจอเมริกัน รวมถึงผู้ผลิตฝ้าย กลุ่มธุรกิจยาสูบ และ General Electric

แม้จะมีสถานะสำคัญทางประวัติศาสตร์ แต่ดัชนีเฉลี่ยอุตสาหกรรมดาวโจนส์ใช้วิธีคำนวณแบบถ่วงน้ำหนักด้วยราคา ซึ่งก่อให้เกิดความบิดเบือนเชิงโครงสร้างโดยธรรมชาติ:

$$\text{DJIA} = \frac{\sum_{i=1}^{N} P_i}{D}$$

โดย $P_i$ หมายถึงราคาหุ้นต่อหน่วยของหุ้นองค์ประกอบ $i$ และ $D$ หมายถึงตัวหารดัชนี ภายใต้การถ่วงน้ำหนักด้วยราคา บริษัทที่ซื้อขายด้วยราคาต่อหุ้นในหน่วยดอลลาร์ที่สูงจะมีอิทธิพลต่อการเคลื่อนไหวของดัชนีมากกว่าบริษัทที่มีราคาหุ้นต่ำอย่างไม่เป็นสัดส่วน โดยไม่คำนึงถึงมูลค่าหลักทรัพย์รวมของบริษัท สินทรัพย์สุทธิ จำนวนหุ้นที่ออกและคงค้าง หรือขนาดในเชิงเศรษฐกิจมหภาค

เพื่อขยายความครอบคลุมของตลาด ดัชนีเฉลี่ยอุตสาหกรรมดาวโจนส์เพิ่มจำนวนกิจการที่เป็นองค์ประกอบจาก 12 เป็น 30 แห่งใน 1928 และกำหนดค่าฐานดัชนีใหม่เป็น 100 จุดในวันที่ 1 ตุลาคม 1928 รายชื่อสมาชิกในดัชนีได้รับการปรับเป็นระยะ โดยนำกิจการอุตสาหกรรมที่ชะงักงันหรือถดถอยออก และแทนที่ด้วยธุรกิจที่เติบโต ใน 2018 General Electric ซึ่งเป็นสมาชิกสุดท้ายที่เหลืออยู่จากกลุ่มองค์ประกอบดั้งเดิมใน 1896 ถูกนำออกจากดัชนีอย่างเป็นทางการ

เพื่อแก้ไขความบิดเบือนที่เกิดจากการถ่วงน้ำหนักด้วยราคา Standard & Poor's จึงเปิดตัวดัชนี S&P 500 ใน 1957 โดย S&P 500 ใช้กรอบการถ่วงน้ำหนักตามมูลค่าหลักทรัพย์ตามราคาตลาดที่ปรับด้วยหุ้นหมุนเวียน:

$$\text{S&P 500 Index} = \frac{\sum_{i=1}^{N} (P_i \times Q_i)}{\text{Divisor}}$$

โดย $P_i$ หมายถึงราคาตลาดปัจจุบันของหุ้นองค์ประกอบ $i$ และ $Q_i$ หมายถึงหุ้นหมุนเวียนที่ซื้อขายได้ (จำนวนหุ้นที่เปิดให้สาธารณชนซื้อขาย โดยไม่รวมหุ้นที่บุคคลภายในหรือรัฐถือครองและถูกจำกัดการซื้อขาย) ด้วยการถ่วงน้ำหนักองค์ประกอบตามมูลค่าหลักทรัพย์ตามราคาตลาดของหุ้นหมุนเวียนที่ซื้อขายได้ S&P 500 จึงสะท้อนสภาพคล่องของตลาดที่เข้าถึงได้ นอกจากนี้ ตัวหารทางคณิตศาสตร์จะได้รับการปรับแบบพลวัตทุกครั้งที่มีการเปลี่ยนหุ้นองค์ประกอบ บริษัทเสนอขายหุ้นเพิ่มทุนแก่ผู้ถือหุ้นเดิม หรือเกิดการเปลี่ยนแปลงโครงสร้างทุน การปรับตัวหารอย่างต่อเนื่องนี้ช่วยรักษาความต่อเนื่องของดัชนี เพื่อให้การเปลี่ยนแปลงของจุดดัชนีรายวันสะท้อนเฉพาะการเคลื่อนไหวของราคาสินทรัพย์อ้างอิง แทนที่จะเกิดจากการเพิ่มหรือลดทุนในเชิงกลไก

2. ผลตอบแทนที่แท้จริงในอดีต: คำนึงถึงเงินปันผลและเงินเฟ้อ

การประเมินผลการดำเนินงานของตลาดในช่วงหลายทศวรรษโดยอาศัยเพียงระดับดัชนีที่รายงานทั่วไปก่อให้เกิดข้อผิดพลาดพื้นฐาน เพราะละเลยการจ่ายเงินปันผลเป็นเงินสดและผลกระทบของเงินเฟ้อต่อกำลังซื้อ

ตลอดช่วงประเมิน 98 ปี ตั้งแต่วันที่ 1 ตุลาคม 1928 (เมื่อกำหนดค่าฐานของดัชนีเฉลี่ยอุตสาหกรรมดาวโจนส์ไว้ที่ 100 จุด) ถึงวันที่ 1 ตุลาคม 2026 (เมื่อดัชนีขึ้นถึง 52,867.98 จุด) ดัชนีเฉลี่ยอุตสาหกรรมดาวโจนส์สร้างอัตราการเติบโตทบต้นต่อปีในรูปตัวเงิน (CAGR) ที่ 6.6%:

$$100 \times (1 + R)^{98} = 52,867.98 \implies R \approx 6.6%$$

เมื่อใช้กฎ 72 ผลตอบแทนต่อปีในรูปตัวเงินที่ 6.6% จะทำให้เงินลงทุนเพิ่มเป็นสองเท่าโดยประมาณทุก 11 ปี ซึ่งสูงกว่าผลตอบแทนเงินฝากธนาคารทั่วไปและตราสารหนี้รัฐบาลอย่างมากในช่วงเวลาเดียวกัน

การแยกองค์ประกอบผลการดำเนินงานของ S&P 500 ในช่วงหลายทศวรรษตั้งแต่ 1957 ถึง 2026 ยิ่งแสดงให้เห็นผลกระทบทางคณิตศาสตร์ที่สำคัญของการนำเงินปันผลกลับไปลงทุนและการปรับเงินเฟ้อ:

  • ผลตอบแทนจากราคาดัชนีในรูปตัวเงิน: ดัชนี S&P 500 ที่วัดเฉพาะราคาให้ผลตอบแทนเฉลี่ยในรูปตัวเงิน 7.7% ต่อปี
  • ผลตอบแทนรวม (การนำเงินปันผลกลับไปลงทุน): การนำเงินปันผลเงินสดทั้งหมดกลับไปลงทุนในหุ้นองค์ประกอบเพิ่มผลตอบแทนทบต้นในรูปตัวเงินเป็น 10.5% ต่อปี
  • ผลตอบแทนสุทธิที่แท้จริง (ปรับเงินเฟ้อแล้ว): การหักเงินเฟ้อทางการเงินออกจากผลตอบแทนทบต้นรวมให้ผลตอบแทนทบต้นที่แท้จริง 6.6% ต่อปี

จากมุมมองการลงทุนเน้นคุณค่าแบบเกรแฮม-บัฟเฟตต์ กราฟดัชนีที่วัดเฉพาะราคาไม่ผ่านเกณฑ์พื้นฐานเรื่อง "กำไรของเจ้าของกิจการ" ของเบนจามิน เกรแฮม เมื่อบริษัทจ่ายเงินปันผลเป็นเงินสด ราคาหุ้นในตลาดหลักทรัพย์จะลดลงตามจำนวนเงินปันผลในวันที่หุ้นขึ้นเครื่องหมายไม่รับสิทธิเงินปันผล ดัชนีที่วัดเฉพาะราคาบันทึกการลดลงของราคานี้เป็นผลขาดทุนจากเงินทุนเพียงอย่างเดียว โดยมองการจ่ายเงินสดว่าเป็นการทำลายมูลค่า แทนที่จะเป็นการโอนเงินทุนที่มีสภาพคล่องโดยตรงจากคลังเงินของบริษัทไปยังงบดุลของนักลงทุน ตลอดช่วงการถือครองหลายทศวรรษ การนำกำไรสะสมกลับไปลงทุนร่วมกับเงินปันผลเงินสดสะสมเป็นกลไกหลักที่ขับเคลื่อนผลตอบแทนรวมของเจ้าของกิจการ การละเลยการจ่ายเงินสดทำให้ประเมินพลังการทบต้นที่แท้จริงของการเป็นเจ้าของหุ้นต่ำเกินไปอย่างมาก

3. จุดกำเนิดและความบิดเบือนเชิงโครงสร้างของดัชนีหุ้นรวมเซี่ยงไฮ้

ประสบการณ์ของจีนด้านโครงสร้างพื้นฐานหุ้นบริษัทมีประวัติยาวนานกว่าหนึ่งศตวรรษครึ่ง ใน 1872 หลี่หงจางและเซิ่งเซวียนไหว ผู้นำขบวนการพัฒนาแบบตะวันตก ได้ก่อตั้ง China Merchants Steam Navigation Company และออกหุ้นธุรกิจที่เสนอขายต่อประชาชนเป็นครั้งแรกของจีน (ตลาดหลักทรัพย์เซี่ยงไฮ้รำลึกถึงจุดกำเนิดทางประวัติศาสตร์นี้ด้วยการกำหนดรหัสหุ้น 601872 ให้แก่ China Merchants Steamship) การซื้อขายหุ้นในรูปแบบสถาบันขยายตัวผ่านการจัดตั้งสมาคมหุ้นเซี่ยงไฮ้ใน 1891 และการก่อตั้งตลาดหลักทรัพย์เซี่ยงไฮ้อย่างเป็นทางการใน 1904 หลังการสถาปนาสาธารณรัฐประชาชนจีนใน 1949 ตลาดการเงินแบบทุนนิยมถูกปิดลง

หลักทรัพย์ประเภทหุ้นกลับมาปรากฏอีกครั้งในช่วงการปฏิรูปและเปิดประเทศ ใน 1984 ความนิยมในตัวนักร้องไต้หวัน เติ้งลี่จวิน (เทเรซา เติ้ง) แพร่กระจายทั่วจีนแผ่นดินใหญ่ เนื่องจากลำโพงโทรทัศน์และวิทยุทั่วไปไม่สามารถให้ความเที่ยงตรงของเสียงตามที่ผู้ฟังต้องการ ความต้องการของผู้บริโภคต่อระบบลำโพงเสียงคุณภาพสูงจึงขยายตัวอย่างรวดเร็ว ฉินปิน ผู้จัดการ Shanghai Electrical General Factory อาศัยโอกาสจากพลวัตตลาดนี้ โดยมุ่งสร้างสายการผลิตลำโพงขั้นสูง เมื่อขาดเงินทุนสำหรับขยายโรงงาน ฉินจึงเสนอระดมทุนด้วยการออกใบหุ้นให้แก่คนงานโรงงานโดยตรง

อย่างไรก็ตาม รายงานของ ซินหมินอีฟนิงนิวส์ ระบุโดยไม่ตั้งใจว่ามีการเสนอขายหุ้นแก่ประชาชนทั่วไป ประชาชนที่สนใจหลั่งไหลไปยังสำนักงานหนังสือพิมพ์เพื่อสอบถามขั้นตอนการซื้อ เพื่อคลี่คลายกระแสเรียกร้องจากประชาชน ผู้บริหารสื่อจึงโน้มน้าวให้ฉินจัดสรรหุ้นส่วนหนึ่งของการเสนอขายให้แก่ประชาชน ในวันที่ 18 พฤศจิกายน 1984 Shanghai Feilo Acoustics เปิดการเสนอขายหุ้นต่อประชาชนครั้งแรกของจีนยุคใหม่ โดยหุ้นที่เสนอขายต่อประชาชนจำนวน 500,000 หุ้นขายหมดแทบจะทันที ขณะที่ฝูงชนเบียดเสียดกันอยู่หน้าประตูโรงงาน

เพื่ออำนวยความสะดวกในการซื้อขายในตลาดรอง แผนกซื้อขายจิ้งอันของ Shanghai Trust เปิดดำเนินการในวันที่ 26 กันยายน 1986 ในปีเดียวกัน จอห์น ฟีแลน ประธานตลาดหลักทรัพย์นิวยอร์ก เดินทางเยือนปักกิ่งและมอบบัตรผ่านตลาดหลักทรัพย์สำหรับบุคคลสำคัญให้แก่เติ้งเสี่ยวผิง เติ้งมอบใบหุ้นของ Feilo Acoustics ให้แก่ฟีแลนเป็นการตอบแทน เพื่อพิสูจน์ว่าการเป็นเจ้าของหุ้นจีนมีผลในทางปฏิบัติจริง ฟีแลนจึงเดินทางตรงไปยังแผนกซื้อขายจิ้งอันในเซี่ยงไฮ้เพื่อดำเนินการโอนหุ้นเป็นชื่อของตนด้วยตนเอง หลังโครงการนำร่องเหล่านี้ เติ้งเสี่ยวผิงประกาศแนวนโยบายที่ชัดเจนว่า ตลาดทุนไม่ได้เป็นสิ่งเฉพาะของทุนนิยม สังคมนิยมก็สามารถใช้ประโยชน์ได้ และต้องดำเนินการทดลองตลาดอย่างเด็ดเดี่ยว

แนวนโยบายของเติ้งกระตุ้นให้เกิดการก่อตั้งตลาดหลักทรัพย์เซี่ยงไฮ้และตลาดหลักทรัพย์เซินเจิ้นใน 1990 ในวันที่ 19 ธันวาคม 1990 ดัชนีหุ้นรวมตลาดหลักทรัพย์เซี่ยงไฮ้เปิดตัวด้วยค่าฐาน 100 จุด ครอบคลุมหุ้นจดทะเบียนเริ่มต้น 8 ตัว

เพื่อระดมเงินทุนเข้าสู่รัฐวิสาหกิจอย่างรวดเร็ว ผู้ออกแบบตลาดในระยะแรกใช้วิธีคำนวณมูลค่าหลักทรัพย์ตามราคาตลาดรวมโดยไม่ปรับ แทนกรอบที่ปรับตามหุ้นหมุนเวียน สูตรพื้นฐานของดัชนีหุ้นรวมเซี่ยงไฮ้ถูกกำหนดไว้ดังนี้:

$$\text{SSEC} = \frac{\sum_{i=1}^{N} (P_{it} \times Q_{it})}{\sum_{i=1}^{N} (P_{i0} \times Q_{i0})} \times 100$$

โดย $P_{it}$ และ $Q_{it}$ หมายถึงราคาตลาดปัจจุบันและจำนวนหุ้นที่ออกทั้งหมดของหุ้นองค์ประกอบ $i$ ขณะที่ $P_{i0}$ และ $Q_{i0}$ หมายถึงค่าพารามิเตอร์ในช่วงฐาน เช่นเดียวกับดัชนีเฉลี่ยอุตสาหกรรมดาวโจนส์และ S&P 500 ตัวหารฐาน ($\sum P_{i0} \times Q_{i0}$) จะถูกปรับทุกครั้งที่มีองค์ประกอบใหม่เข้าจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์ เพื่อป้องกันการกระโดดของจุดดัชนีที่เกิดจากกลไกการคำนวณและรักษาความต่อเนื่องของชุดข้อมูลดัชนี

อย่างไรก็ตาม การออกแบบเชิงโครงสร้างนี้ก่อให้เกิดความบิดเบือนด้านวิธีคำนวณหลักสี่ประการ ซึ่งในอดีตทำให้ดัชนีหุ้นรวมเซี่ยงไฮ้ที่รายงานทั่วไปยึดอยู่บริเวณ 3,000 จุด:

  1. การถ่วงน้ำหนักด้วยมูลค่าหลักทรัพย์ตามราคาตลาดรวมและหุ้นที่ไม่หมุนเวียน: ดัชนีหุ้นรวมเซี่ยงไฮ้ดั้งเดิมคำนวณน้ำหนักบริษัทจากจำนวนหุ้นที่ออกทั้งหมด ($Q_{it}$) แทนหุ้นหมุนเวียนสาธารณะที่ซื้อขายได้ รัฐวิสาหกิจขนาดใหญ่ที่มีบทบาทนำ (เช่น Industrial and Commercial Bank of China) ได้รับน้ำหนักในดัชนีมหาศาลจากหุ้นก้อนใหญ่ที่รัฐถือครองและไม่หมุนเวียน ซึ่งไม่เคยซื้อขายในตลาดเปิด
  2. แรงฉุดจากบริษัทขนาดใหญ่มาก: ธนาคารรัฐ ผู้ผลิตพลังงาน และกลุ่มบริษัทอุตสาหกรรมที่อยู่ในระยะอิ่มตัวและเติบโตช้า ครองสัดส่วนหลักในการคำนวณฐาน ภาวะชะงักงันของภาคธุรกิจดั้งเดิมที่มีน้ำหนักสูงเหล่านี้กดความก้าวหน้าของดัชนีโดยรวม และบดบังผลการดำเนินงานที่ดีขึ้นของกิจการเอกชนขนาดเล็กกว่าซึ่งเติบโตอย่างรวดเร็ว
  3. การนำหุ้นเสนอขายต่อประชาชนครั้งแรกที่มีมูลค่าสูงเกินไปเข้าดัชนี ("สูงสุดตั้งแต่วันแรก"): กฎดัชนีเดิมกำหนดให้นำหุ้นที่เสนอขายต่อประชาชนครั้งแรกและเพิ่งจดทะเบียนเข้าดัชนีไม่นานหลังเปิดตัว ความกระตือรือร้นเชิงเก็งกำไรของนักลงทุนรายย่อยมักผลักดันหุ้นออกใหม่ (เช่น PetroChina) ให้มีมูลค่าประเมินสูงสุดขั้วในวันแรกของการซื้อขาย เมื่อหุ้นเสนอขายต่อประชาชนครั้งแรกที่มีราคาสูงเกินไปเหล่านี้ประสบภาวะราคาลดลงต่อเนื่องหลายปีในเวลาต่อมา น้ำหนักเชิงโครงสร้างของหุ้นเหล่านี้จึงฉุดค่าดัชนีที่คำนวณได้ลงอย่างต่อเนื่อง
  4. การรวมหุ้นที่มีปัญหาทางการเงินหรืออยู่ภายใต้มาตรการดูแลพิเศษ และการไม่รวมหุ้นเทคโนโลยีเติบโต: กฎเดิมยังคงบริษัทที่ขาดทุนเรื้อรังและอยู่ภายใต้มาตรการดูแลพิเศษไว้ในดัชนี ทำให้เกิดแรงฉุดต่อผลการดำเนินงานอย่างต่อเนื่อง ขณะเดียวกัน ผู้นำเศรษฐกิจดิจิทัลและอินเทอร์เน็ตสำหรับผู้บริโภคที่เติบโตเร็วที่สุดของจีน (เช่น Alibaba, Tencent และ Meituan) จดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์ต่างประเทศหรือกระดานทางเลือก ทำให้ดัชนีกระดานหลักไม่สามารถสะท้อนภาคธุรกิจที่เติบโตอย่างมีพลวัตที่สุดของเศรษฐกิจได้

เพื่อแก้ไขข้อบกพร่องเชิงโครงสร้างเหล่านี้ หน่วยงานกำกับดูแลทางการเงินดำเนินการปฏิรูปดัชนีอย่างครอบคลุมระหว่าง 2020 ถึง 2026:

  • เพดานน้ำหนักหุ้นรายตัว: จำกัดน้ำหนักสูงสุดของหุ้นองค์ประกอบแต่ละตัวในดัชนีไว้ที่ $\le 15%$
  • การเลื่อนเวลานำหุ้นเสนอขายต่อประชาชนครั้งแรกเข้าดัชนี: เลื่อนการนำหุ้นที่เสนอขายต่อประชาชนครั้งแรกเข้าดัชนีออกไป 1 ปีหลังจดทะเบียน เพื่อขจัดการลดลงของราคาจากภาวะ "สูงสุดตั้งแต่วันแรก"
  • การนำสินทรัพย์ที่มีปัญหาทางการเงินออก: นำหุ้นที่อยู่ภายใต้มาตรการดูแลพิเศษซึ่งมีความเสี่ยงสูงและหุ้นที่มีผลการดำเนินงานย่ำแย่ออกจากการคำนวณฐาน
  • การผนวกภาคเทคโนโลยี: นำตลาด STAR Market ที่มุ่งเน้นเทคโนโลยี (กระดานนวัตกรรมวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี) เข้าสู่ดัชนีอ้างอิงโดยตรง

4. ปฏิทรรศน์ของผลตอบแทนที่แท้จริง 9.0% การจัดสรรเงินทุน และความเป็นจริงของนักลงทุน

การคำนวณผลตอบแทนทางคณิตศาสตร์ตลอดหลายทศวรรษของดัชนีคอมโพสิตตลาดหลักทรัพย์เซี่ยงไฮ้ใหม่ เผยให้เห็นความแตกต่างอย่างชัดเจนระหว่างภาพจำจากตัวเลขพาดหัวกับความเป็นจริงทางสถิติ จากฐาน 100 จุด ณ วันที่ 19 ธันวาคม 1990 สู่ระดับปิดที่ 3,658 จุดในปี 2026 ตลอดระยะเวลา 36 ปี ดัชนีดังกล่าวสร้างผลตอบแทนดังต่อไปนี้:

$$\text{Nominal Index Price CAGR} = 10.5%$$ $$\text{Total Return (Dividend Reinvestment)} = 13.8%$$ $$\text{Real Net Return (Inflation-Adjusted)} = 9.0%$$

เมื่อพิจารณาผลตอบแทนรวมที่ปรับด้วยเงินเฟ้อ หุ้นจีนให้ผลตอบแทนทบต้นที่แท้จริงต่อปี 9.0% นับตั้งแต่ปี 1990 สูงกว่าผลตอบแทนทบต้นที่แท้จริงในอดีตของตลาดหุ้นสหรัฐฯ ที่ 6.6% ในช่วงการประเมินหลายทศวรรษของแต่ละตลาด

แม้ตลาดจะมีผลการดำเนินงานดังกล่าว นักลงทุนรายย่อยส่วนใหญ่กลับประสบผลขาดทุนสุทธิในพอร์ต ความแตกต่างนี้เกิดจากจังหวะการเข้าลงทุนเชิงโครงสร้าง อุปสรรคด้านพฤติกรรม และแรงจูงใจด้านการกำกับดูแลกิจการที่อยู่เบื้องหลัง:

  1. พลาดช่วงที่ตลาดพุ่งขึ้นในระยะแรก: การขยายตัวของระดับมูลค่าตลาดครั้งใหญ่ที่สุดเกิดขึ้นระหว่างปี 1990 ถึง 1993 เมื่อดัชนีพุ่งขึ้น 15 เท่า จาก 100 เป็น 1,500 จุด นักลงทุนรายย่อยส่วนใหญ่ไม่ได้เข้าร่วมในช่วงแรกนี้ แต่เข้าตลาดหลังปี 2005 สำหรับนักลงทุนที่เข้าตลาดระหว่างปี 2005 ถึง 2026 ค่า CAGR ของดัชนีในรูปตัวเงินโดยเฉลี่ยลดลงเหลือ ~5%
  2. อุปสรรคด้านพฤติกรรมและการกัดกร่อนจากค่าธรรมเนียม: บัญชีนักลงทุนรายย่อยมักเผชิญอุปสรรคด้านพฤติกรรมอย่างรุนแรง ทั้งการซื้ออย่างหนักในช่วงที่ตลาดตื่นเต้นกับการเก็งกำไร การขายด้วยความตื่นตระหนกที่จุดต่ำสุดของวัฏจักร และการซื้อขายถี่ การหมุนเวียนซื้อขายมากเกินไปนี้ทำให้ค่าธรรมเนียมธุรกรรมกัดกร่อนผลตอบแทนอย่างมาก เปลี่ยนผลตอบแทนทบต้นที่แท้จริงของตลาด 9.0% ให้กลายเป็นผลตอบแทนที่แท้จริงติดลบสำหรับบัญชีนักลงทุนรายย่อย
  3. กลไกการจัดสรรเงินทุนของบริษัทและแรงจูงใจด้านการกำกับดูแลกิจการ: การทบต้นของความมั่งคั่งของเจ้าของกิจการต่อหุ้นตลอดหลายทศวรรษขึ้นอยู่กับกลยุทธ์การจัดสรรเงินทุนของบริษัทเป็นพื้นฐาน: * รูปแบบสหรัฐฯ (“การลดจำนวนหุ้นด้วยการซื้อคืน”): ในมุมมองการจัดสรรเงินทุนของ Warren Buffett การซื้อคืนและยกเลิกหุ้นที่ซื้อขายได้ในราคาต่ำกว่ามูลค่าที่แท้จริงทำหน้าที่เป็นกลไกลดจำนวนหุ้นที่มีประสิทธิภาพ บริษัทใช้กระแสเงินสดส่วนเกินซื้อคืนและยกเลิกหุ้นที่หมุนเวียนซื้อขายอยู่ เพื่อลดจำนวนหุ้นทั้งหมด ส่งผลให้กำไรของเจ้าของกิจการและมูลค่าที่แท้จริงต่อหุ้นเพิ่มขึ้นเมื่อเวลาผ่านไป และผลักดันให้ราคาต่อหุ้นปรับสูงขึ้นแม้ในช่วงที่รายได้เติบโตเพียงเล็กน้อย * รูปแบบหุ้นเอในอดีตและโครงสร้างแรงจูงใจของผู้ถือหุ้น: ในอดีต บริษัทจดทะเบียนของจีนมองตลาดหุ้นสาธารณะเป็นแหล่งระดมทุนเพื่อขยายสินทรัพย์เป็นหลัก ที่สำคัญ แรงจูงใจด้านการกำกับดูแลกิจการยิ่งตอกย้ำแนวทางนี้ ผู้ถือหุ้นที่มีอำนาจควบคุมและผู้ถือหุ้นรายใหญ่ภาครัฐถือหุ้นที่ไม่สามารถหมุนเวียนซื้อขายได้ จึงไม่สามารถเข้าร่วมการซื้อหุ้นคืนในตลาดเปิด การซื้อคืนหุ้นสาธารณะที่หมุนเวียนซื้อขายได้ไม่ได้ทำให้เงินสดเข้ากระเป๋าผู้ถือหุ้นที่มีอำนาจควบคุม ในทางตรงกันข้าม การจ่ายเงินปันผลเป็นเงินสดส่งเงินสดตรงถึงผู้ถือหุ้นรายใหญ่ตามสัดส่วนการถือหุ้นจำนวนมากของตนอย่างตรงตัว ด้วยเหตุนี้ ผู้บริหารบริษัทจึงนิยมจ่ายเงินปันผลเป็นเงินสดหรือขยายกำลังการผลิตของบริษัทมากกว่าซื้อหุ้นคืนในตลาดเปิดและยกเลิกหุ้น เนื่องจากหุ้นที่หมุนเวียนซื้อขายได้แทบไม่ถูกยกเลิก การเพิ่มขึ้นของมูลค่าที่แท้จริงต่อหุ้นจึงถูกเจือจางเมื่อเทียบกับการเติบโตโดยรวมของบริษัท

สำหรับนักลงทุนเน้นคุณค่า การเคลื่อนไหวของระดับดัชนีที่ปรากฏในพาดหัวมีความสำคัญรองจากกำไรของเจ้าของกิจการตามปัจจัยพื้นฐาน การปฏิรูปโครงสร้างดัชนี กลไกการจัดสรรเงินทุนของบริษัท และการปฏิบัติอย่างมีวินัยด้านพฤติกรรม การทบต้นของความมั่งคั่งอย่างยั่งยืนเกิดขึ้นเมื่อซื้อธุรกิจที่แข็งแกร่งและให้ผลตอบแทนสูงในช่วงที่ตลาดมองโลกในแง่ร้ายอย่างรุนแรง ซึ่งเป็นช่วงที่ความรู้สึกของฝูงชนมองว่าการลงทุนในหุ้นเป็นเรื่องไร้เหตุผล หากต้องการวิเคราะห์ความสามารถในการทำกำไรพื้นฐานของบริษัทและประเมินมูลค่าที่แท้จริงต่อหุ้นในตลาดทั่วโลก โปรดสำรวจรายงานวิจัยแบบเปิดเผยต่อสาธารณะของเราบนเว็บไซต์ DeepValues Research หรือใช้เครื่องมือประเมินมูลค่าแบบโต้ตอบในแอปพลิเคชัน DeepValues

ตัวเลขสำคัญ

  • 0.25%: อัตราค่านายหน้าขั้นต่ำที่กำหนดโดยข้อตกลงบัตตันวูดบนวอลล์สตรีท (1792)
  • 40.94 จุด: ค่าเริ่มต้นของดัชนีเฉลี่ยอุตสาหกรรมดาวโจนส์ ซึ่งประกอบด้วยหุ้นอุตสาหกรรม 12 ตัว (26 พฤษภาคม 1896)
  • 100 จุด: ค่าฐานของดัชนีเฉลี่ยอุตสาหกรรมดาวโจนส์ที่กำหนดเมื่อขยายเป็นหุ้นองค์ประกอบ 30 ตัว (1 ตุลาคม 1928)
  • 52,867.98 จุด: ระดับดัชนีเฉลี่ยอุตสาหกรรมดาวโจนส์ที่บันทึกไว้ (1 ตุลาคม 2026)
  • 6.6%: อัตราการเติบโตทบต้นต่อปีในรูปตัวเงิน (CAGR) ของดัชนีเฉลี่ยอุตสาหกรรมดาวโจนส์ตลอด 98 ปี (1 ตุลาคม 1928 – 1 ตุลาคม 2026)
  • 7.7%: ผลตอบแทนจากราคาดัชนีรายปีในรูปตัวเงินของดัชนีเอสแอนด์พี 500 (1957 – 2026)
  • 10.5%: ผลตอบแทนรวมรายปีของดัชนีเอสแอนด์พี 500 เมื่อรวมการนำเงินปันผลกลับมาลงทุน (1957 – 2026)
  • 6.6%: ผลตอบแทนที่แท้จริงรายปีของดัชนีเอสแอนด์พี 500 หลังหักเงินเฟ้อ (1957 – 2026)
  • 500,000 หุ้น: จำนวนหุ้นที่ Shanghai Feilo Acoustics ออกเสนอขายต่อประชาชน (18 พฤศจิกายน 1984)
  • 601872: รหัสหลักทรัพย์ในตลาดหลักทรัพย์เซี่ยงไฮ้ที่กำหนดให้ China Merchants Steam Navigation Company เพื่อระลึกถึงปีที่ก่อตั้ง (1872)
  • 100 จุด: ค่าฐานเริ่มต้นของดัชนีคอมโพสิตตลาดหลักทรัพย์เซี่ยงไฮ้ ซึ่งประกอบด้วยหุ้น 8 ตัว (19 ธันวาคม 1990)
  • 3,658 จุด: ระดับปิดของดัชนีคอมโพสิตตลาดหลักทรัพย์เซี่ยงไฮ้ (2026)
  • 10.5%: ผลตอบแทนทบต้นต่อปีในรูปตัวเงินของดัชนีคอมโพสิตตลาดหลักทรัพย์เซี่ยงไฮ้ ไม่รวมเงินปันผล (19 ธันวาคม 1990 – 2026)
  • 13.8%: ผลตอบแทนรวมทบต้นต่อปีของดัชนีคอมโพสิตตลาดหลักทรัพย์เซี่ยงไฮ้ เมื่อรวมการนำเงินปันผลกลับมาลงทุน (19 ธันวาคม 1990 – 2026)
  • 9.0%: ผลตอบแทนทบต้นที่แท้จริงต่อปีของดัชนีคอมโพสิตตลาดหลักทรัพย์เซี่ยงไฮ้ หลังปรับด้วยเงินเฟ้อ (19 ธันวาคม 1990 – 2026)
  • 15x (100 ถึง 1,500 จุด): ตัวคูณการพุ่งขึ้นเริ่มต้นของดัชนีคอมโพสิตตลาดหลักทรัพย์เซี่ยงไฮ้ในระยะแรก (1990 – 1993)
  • 5%: ผลตอบแทนดัชนีรายปีเฉลี่ยในรูปตัวเงินของดัชนีคอมโพสิตตลาดหลักทรัพย์เซี่ยงไฮ้สำหรับนักลงทุนที่เข้าตลาดหลังปี 2005 (2005 – 2026)
  • $\le 15%$: เพดานน้ำหนักสูงสุดของหุ้นองค์ประกอบแต่ละตัวที่กำหนดภายใต้กฎดัชนีคอมโพสิตตลาดหลักทรัพย์เซี่ยงไฮ้ฉบับปรับปรุง (การปฏิรูปปี 2020 – 2026)
  • 1 ปี: ระยะเวลาจดทะเบียนที่กำหนดก่อนเพิ่มหุ้นเสนอขายต่อประชาชนครั้งแรกเข้าดัชนีคอมโพสิตตลาดหลักทรัพย์เซี่ยงไฮ้ได้ (การปฏิรูปปี 2020 – 2026)

สิ่งที่จะเปลี่ยนมุมมองของเรา

  • การซื้อหุ้นคืนและการยกเลิกหุ้นที่ซื้อคืนมาอย่างแพร่หลาย: บริษัทหุ้นเอที่จดทะเบียนเปลี่ยนกลยุทธ์การจัดสรรเงินทุนจากการระดมทุน/การขยายกิจการเพียงอย่างเดียว ไปสู่การซื้อและยกเลิกหุ้นที่หมุนเวียนซื้อขายได้อย่างจริงจัง เพื่อเพิ่มมูลค่าต่อหุ้น
  • การนำผู้นำด้านเทคโนโลยีและบริการที่เติบโตสูงเข้าจดทะเบียนและปรับน้ำหนักในวงกว้าง: การปรับสมดุลดัชนีหุ้นเอบนกระดานหลักให้มีบริษัทอินเทอร์เน็ตสำหรับผู้บริโภค ซอฟต์แวร์ และภาคบริการที่มีอัตรากำไรสูงเป็นองค์ประกอบสำคัญ ซึ่งปัจจุบันซื้อขายในต่างประเทศหรือในตลาดหลักทรัพย์ทางเลือก
  • ปริมาณการซื้อขายของรายย่อยที่สูงเกินสัดส่วนและการไล่ซื้อที่ระดับสูงอย่างต่อเนื่อง: การคงอยู่ของพฤติกรรมแห่ตามฝูงชนอย่างรุนแรงและการซื้อขายระยะสั้นบ่อยครั้งของนักลงทุนรายย่อย ซึ่งกัดกร่อนผลตอบแทนที่แท้จริงที่ดัชนีอาจสร้างได้ผ่านค่าธรรมเนียมธุรกรรมและจังหวะเข้าลงทุนที่ไม่เหมาะสม
  • การย้อนกลับหรือหยุดนิ่งของกฎวิธีจัดทำดัชนี: การยกเลิกการปฏิรูปหลังปี 2020 ไม่ว่าในรูปแบบใด (เช่น การผ่อนคลายเพดานน้ำหนักหุ้นองค์ประกอบ 15% การรับหุ้นความเสี่ยงสูงที่ถูกกำหนดให้ซื้อขายภายใต้มาตรการพิเศษกลับเข้ามา หรือการลดระยะเวลารอ 1 ปีสำหรับหุ้นเสนอขายต่อประชาชนครั้งแรกที่มีความผันผวน)

เอกสารอ้างอิง

Teacher Li Yongle - "Which Stock Market Makes More Money, US or China? Why Does the Dow Hit New Highs While the Shanghai Index Stays at 3000?" (YouTube Video Analysis)

ดู

ลิงก์แหล่งข้อมูล

ดูและฟัง

เนื้อหางานวิจัยใช้สัญญาอนุญาต CC BY 4.0, อ้างอิงดังนี้: DeepValues Research, เจาะลึกกลไกดัชนีและผลตอบแทนที่แท้จริง: การวิเคราะห์เปรียบเทียบตลาดหุ้นสหรัฐฯ และจีนจากมุมมองของนักลงทุนเน้นคุณค่า, https://research.deepvalues.ai/insights/2026-11-02-500-th/

อีเมลรายสัปดาห์ฟรี

Margin of Safety Weekly

ทุกวันเสาร์: ภาวะตลาด สิ่งที่นักลงทุนชั้นนำซื้อและขาย (รายงานแบบ 13F) งานวิจัยใหม่ประจำสัปดาห์ รวมถึงวิดีโอและพอดแคสต์ของเรา — ฟรี ไม่ต้องมีบัญชี

Send me the DeepValues Margin of Safety Weekly, one email every Saturday. I can unsubscribe at any time. Information only, not investment advice. ความเป็นส่วนตัว

เจาะลึกต่อ

วิเคราะห์หุ้นใดก็ได้แบบนี้ใน 2 นาที

Deep Value Intelligence นักวิเคราะห์ AI แบบหลายเอเจนต์ที่จัดทำรายงานนี้ สามารถสร้างรายงานแบบเดียวกันสำหรับบริษัทจดทะเบียนใดก็ได้ตามคำขอ

เปิด Deep Value Intelligence

ติดตามหุ้น 300+ ตัวในแอป DeepValues

มุมมอง มูลค่าที่แท้จริง และรายงานล่าสุดบนมือถือของคุณ

สำหรับนักพัฒนา: มุมมองและรายงานผ่าน API

ข้อมูลพื้นฐาน มูลค่าที่แท้จริง มุมมอง และลิงก์รายงานที่ใช้ในหน้าเหล่านี้ ในรูปแบบ JSON

เอกสาร API

พูดคุย